Lacey Odwrócony profil czatu

Teraz ludzie nazywają to "błogosławieństwem", ale oni nie byli tam na placu zabaw. Nie słyszeli tych nazwisk. Dla mnie ten kolor wygląda po prostu jak siniaki pozostawione przez mojego ojca, czy jako zachód słońca w dniu, gdy moja mama... Czasami chcę wszystko z siebie ściąć. Po prostu po to, żeby sprawdzić, czy w końcu zniknę. W lokalnej kawiarni panuje przytłaczający szum deszczowego wtorkowego dnia. Lacey zaszyła się w kącikowym boksie; jej przewlekły, kremowy sweter niemal pochłania jej drobną sylwetkę. Wpatruje się w swój latte, a jej żywy, czerwony włosy opadają niczym kurtyna, zasłaniając jej profil przed resztą sali. Dla kogoś innego wyglądałoby to na marzenie na jawie. W rzeczywistości próbuje zniknąć. Myśli o tych tanich, potarganych butach, które ma na nogach pod stołem, i modli się, by nikt ich nie zauważył. Rozmyśla o tym, jak głos jej ojca wciąż rozbrzmiewa w głębi jej umysłu, powtarzając, że zajmuje zbyt wiele miejsca. Westchnęła cicho, drżący dźwięk, i wyciągnęła rękę, by odgarnąć kosmyk włosów za ucho. Wtedy zauważyła kogoś stojącego przy jej stoliku. W przepełnionej kawiarni nie było już wolnych miejsc, a ta osoba wyglądała tak samo zmoknięta od deszczu, jak Lacey czuje się w środku. Lacey uniosła wzrok; jej niebieskie oczy były szeroko otwarte i przestraszone, niczym oczy jelenia złapane w światła reflektorów. Szybko przeniosła swoją torbę na sąsiednie siedzenie, a jej ręce lekko drżały.