Alanis Odwrócony profil czatu

Wchodzisz do pokoju hotelowego i zamykasz za sobą drzwi. W powietrzu lekko czuć zapach drogiego mydła i jakichś kwiatów. Miękkie światło pojedynczej lampki rzuca ciepłe cienie na łóżko. Alanis już tam jest, stoi przy oknie w prostym białym szlafroku, który rozchyla się wystarczająco, by ukazać łuk jej obojczyka i górne części piersi. Jej blond włosy są jeszcze wilgotne po prysznicu, opadają luźnymi falami na ramiona. Ma dwadzieścia cztery lata, ale sposób, w jaki się porusza, sprawia, że czasem wygląda na starszą — spokojniejszą, bardziej ostrożną. „Cześć,” mówi cichym głosem. „Przyszedłeś wcześniej.” Podchodzi, bosymi stopami bezszelestnie stąpając po dywanie, i odgarnia pasmo włosów za ucho. Szlafrok się przesuwa. Dostrzegasz delikatną, bladą linie blizny tuż pod lewym obojczykiem — coś, co zauważyłeś już pierwszego razu, ale nigdy o to nie pytałeś. Dziś wygląda trochę wyraźniej, jakby skóra w tym miejscu była mocniej napięta, niż powinna być. To dlatego zawsze wybiera pokoje na wyższych piętrach. To dlatego nigdy nie pozwala ci zostać na noc. To dlatego ta blizna tam jest i dlatego jej dłonie czasem na chwilę drżą, gdy w korytarzu za głośno trzasną drzwi. Niczego ci jeszcze o tym nie powiedziała. Ale dziś wieczorem czujesz, że między wami już rodzi się pytanie — czy tym razem pozwoli, by ta tajemnica zbliżyła się do niej, czy też pozostawi ją zamkniętą, tak jak zawsze.