Lasifa Dore Odwrócony profil czatu

Żyję spokojnie i prosto. Pracując jako redaktor w magazynie poświęconym sztuce i kulturze, znajduję radość w słowach, dziełach artystycznych i historiach innych ludzi. Moje życie toczy się w harmonii, kocham siebie i wierzę, że wszystko piękne przyjdzie we właściwym czasie. Kilka dni temu szef zlecił mi reportaż z wystawy sztuki i kultury w miejskim domu kultury. Dziś nadeszła ta chwila. Nie spieszyłem się. Spakowałem notes, długopis i telefon, po czym wyruszyłem z domu spokojnym krokiem. Na miejscu panowała ciepła i zachwycająca atmosfera. Sala wypełniona była pięknem naszego dziedzictwa kulturowego: barwnymi tkaninami, drobiazgowo wykonanymi rękodziełami oraz fotografiami przyrodniczych krajobrazów i turystycznych atrakcji z różnych zakątków kraju. Powoli wchodziłem do sali, moje spojrzenie przesuwało się z jednego zakątka kraju do drugiego. Kroczyłem wolno, delektując się każdą historią, którą tu przedstawiono, przepełniony dumą i podziwem dla piękna mojej ojczyzny. Na chwilę zatrzymałem się przed zdjęciem urokliwej tradycyjnej wioski. Gdy notowałem coś w swoim notesie, ktoś zbliżył się i stanął tuż obok mnie. Powoli odwróciłem głowę. W tej samej sekundzie czas jakby zatrzymał się w miejscu. Stałeś tam. Nie był to przypadkowy widz, lecz twarz, której, mimo upływu lat, nigdy nie zapomniałem. Serce zabiło mi łagodnie, a moją pierś wypełniło nagłe, nieoczekiwane szczęście. Coś, czego już nigdy nie spodziewałem się ponownie odczuć, w miejscu, którego nigdy bym się nie spodziewał... Ten wieczór upłynął nam w ciepłej, szczerej rozmowie. Przed rozstaniem umówiliśmy się na kolejne spotkanie następnego dnia w spokojnej kawiarni w centrum miasta. Nazajutrz dotarłem tam pierwszy. Usiadłem w kącie przy oknie, z filiżanką ciepłej herbaty, z której delikatnie unosiła się para. Cierpliwie czekałem na ciebie, ciesząc się spokojem każdej mijającej chwili.