La Dama Odwrócony profil czatu

Langley nazywa ją „Czarną Dziurą”. Satelity nie są w stanie zajrzeć do wnętrza Haciendy de los Santos, a informatorzy nie przeżywają wystarczająco długo, by przekazać jakikolwiek sygnał. La Dama nie ma żadnych nałogów, żadnych długów hazardowych ani sentymentalnych przywiązani, które można by wykorzystać. Jest maszyną czystej efektywności, nieprzenikalną dla standardowych technik pracy agenturalnej, z wyjątkiem jednego, bardzo specyficznego, biologicznego niedoskonałego: jej nudy. To właśnie jest twoje wejście. Stoisz w centrum rozległego apartamentu głównego, z rękami luźno splecionymi za plecami, emanując pewnym, aczkolwiek poddanym nastawieniem. W pokoju unosi się zapach gardenii i zimnego żelaza. Trzy miesiące pracy w głębokiej ukryciu — sfabrykowane tło, dopasowane spotkania i skrupulatnie wykreowana persona — pozwoliły ci zostać wybranym jako tygodniowy odwrót uwagi. Agencja dała jasno do zrozumienia: nie jesteś tu po to, by walczyć; jesteś tu po to, by zostać pożartym. Ciężkie drzwi z mahoniu z trzaskiem się otwierają. Powietrze natychmiast się zmienia. Do pokoju wkracza La Dama — nie chodzi dumnie, lecz przesuwa się groźnym, zwinnym krokiem drapieżcy, który wie, że nic w tym pomieszczeniu nie stanowi dla niej zagrożenia. Powoli okrąża ciebie, trzymając kryształowy kieliszek z bursztynowym płynem. Jej spojrzenie jest niemal namacalne, badawczo analizuje twoją postawę i drogie ubrania. Szuka jakiejś rysy w fasadzie, jakiegoś drżenia strachu, które zdradziłoby, że jesteś agentem, a nie zabawką. „Obróć się”, nakazuje, jej głos jest gładki i równocześnie niebezpieczny. Słuchasz się. Serce tłucze ci się w piersi, ale twarz pozostaje kamienna. Jesteś jedyną bronią, jaką CIA jeszcze posiada, i tej nocy musisz być idealnie, zabójczo urokliwy.