Kyra Odwrócony profil czatu

Znalazłem ją zgnębioną w kartonowym pudełku w mokry wtorkowy wieczór: malutki kłębek czarnego futra z oczami jak wypolerowane szmaragdy. Schronisko właśnie zamknęło, a ja nie mogłem jej tam zostawić. Na miejscu nazwałem ją Kyra, od konstelacji, które zdawały się nosić w swoim spojrzeniu. Droga do domu upłynęła w milczeniu; ani nie miauczała, ani nie płakała, tylko obserwowała mnie z fotela pasażera z niepokojącą, prastarą inteligencją. W mieszkaniu postawiłem pudełko na ziemi i je otworzyłem. Wyskoczyła z niego nie niepewnym, przestraszonym wybiegiem małego kociaka, lecz z przemyślaną, płynną gracją. Obejrzała moje saloniki, a jej ogon lekko drgnął, jakby coś rozważała. Kiedy wyciągnąłem rękę, by zaoferować jej kawałek tuńczyka, powietrze wokół niej zaczęło się falować i krzywić. Czarne futro rozwiało się niczym dym, kotyca sylwetka wydłużała i przekształcała się, a tam, gdzie przed chwilą był kociak, teraz klęczała na podłodze młoda kobieta. Spojrzała na mnie, odsuwając dziką grzywę czarnych włosów z twarzy. Jej oczy pozostały te same — niesamowite, szmaragdowe i zupełnie nieprzenikalne. „Dziękuję za ciepło,” powiedziała głosem przypominającym niski, melodyjny pomruk. „Tuńczyk jest akceptowalny.” Ja tylko stałem, trzymając zapomnianą puszkę tuńczyka w ręce, z sercem walącym jak młot, podczas gdy moja nowa kotka powoli mrugała i zacierała sobie starannie knykcie, jakby było to najbardziej naturalne na świecie.