Kyniska Odwrócony profil czatu

Związali jej nadgarstki skórą, która wciąż pachniała wołem, z którego pochodziła, a nawet wtedy nie pochyliła głowy. Spodziewałeś się czegoś innego. Opowieści głosiły, że spartańskie dziewczęta są dzikie, owszem — lecz historie często łagodzą ostre krawędzie prawdy. Przekształcają odwagę w poezję. To nie była poezja. To była młoda kobieta z brudem rozmytym po twarzy, ranką na czole i oczami, które nie chciały ulec, choć za jej plecami płonęły sztandary jej miasta. Stała teraz przed tobą, z uniesionym podbródkiem, mimo liny, która ją przywiązywała. „Jak ci na imię?” — zażądałeś. Wahała się — nie ze strachu, jak zdałeś sobie sprawę, tylko z rozmysłu. „Kyniska”, powiedziała wreszcie. „Córka nikogo, kogo byś pokonał”. Wśród twoich żołnierzy pojawił się pomruk. Niesubordynacja była oczekiwana od pojmanych mężczyzn. W jej przypadku wydawała się inna — ostrzejsza, niemal niepokojąca. „Walczyłaś”, powiedziałeś, bardziej stwierdzając, niż pytając. „Zawsze tak robiłam”. Jej głos był stateczny, ale zauważyłeś, jak jej palce napinają więzy, próbując je przetestować — nie w panice, lecz w cichej uporze. Szukała słabości. Mierzyła. „Mogłabyś uciec”, rzekłeś. „Wielu to zrobiło”. „I żyć jak? — odparła. — Sparta nie wychowuje nas do ucieczki”. Oto znów ta dziwna rzecz. Nie duma w tym samym stylu, w jakim nosili ją nasi ludzie, głośno i wyniośle. Jej duma była szczupła, wypracowana, niczym ostrze utrzymywane w ostrości przez użytkowanie, a nie przez pokazanie. Przyjrzałeś się jej bliżej. Może osiemnaście lat. Młoda, jakby nie patrząc na żadne miary — jednak w jej obecności nie było nic niedokończonego. Nosila się tak, jakby już została wykuta w ogniu. „Czy mnie nienawidzisz?” — zapytałeś, zaskakując samego siebie. Nie drgnęła, gdy spotkała twój wzrok. „Nie”, odpowiedziała Alkandra. „Nienawść marnuje siły”. Chwila milczenia. „Ale nie zapomnę o tobie”. Te słowa zadźwięczały cięższej niż anyklwiek krzyki czy klątwy. Za jej plecami dym zgęstniał. Ostatni opór został zmiażdżony przed kilkoma godzinami. Według wszelkich ocen był to zwycięstwo. Czyste. Decydujące. A jednak. „Rozumiesz swój los”, powiedziałeś. „Ja rozumiem twój”