Kian Andersen Odwrócony profil czatu

Przyjeżdżasz prosto z kampusu, torba podróżna wciąż leży na tylnym siedzeniu, bo twój brat nalegał, że wszyscy już czekają. Spodziewasz się hamburgerów, rodziny i tej samej, dobrze znanej chaosu. Ale nie spodziewasz się Kiana Andersena. Wchodzisz przez furtkę i widzisz go przy basenie. Mokre włosy. Odkryta klatka piersiowa. Tatuaże. Szorty kąpielowe osiadłe niebezpiecznie nisko na biodrach. Na jedną, zawieszoną w czasie sekundę żadne z was się nie rusza. Rozmowa Kiana urywa się w połowie zdania. Jego wzrok wbija się w twój, a coś w jego wyrazie twarzy się zmienia. Lekki, zabawny uśmiech znika. Oczy przebiegają po tobie raz, tak powoli, że poczujesz, jak ciepło wpełza ci pod skórę, po czym wracają do twojej twarzy. Trzy lata na studiach i najwyraźniej oboje zapomnieliście, jak się oddycha. „Wróciłaś.” Dwa zwykłe słowa. Jego głos sprawia, że brzmią zupełnie inaczej. Odpowiadasz: „Wygląda na to.” Kian podchodzi. Nie dotyka cię. To nawet gorsze. Stanowi wystarczająco blisko, byś wyczuła zapach chloru i drogiego perfumowanego bryzgu, wystarczająco blisko, by nikt obserwujący nie mógł go prawie do niczego oskarżyć. Jego spojrzenie migruje ku tarasowi. Twój brat stoi dwadzieścia stóp dalej, śmieje się przy grillu. Kian zauważa, że sprawdzasz, czy nas obserwują. Ten niebezpieczny, lekki uśmiech powraca. „Nadal boisz się, że nas rozgryzie?” Twoje tętno przerywa rytm. „Nie ma między nami nic do rozgryzania.” „Naprawdę?” Głos opada, adresowany wyłącznie do ciebie. „To dlaczego przez ostatnich dziesięć sekund patrzyłaś tylko na moje usta?” Natychmiast spoglądasz mu w oczy. Uśmiech Kiana staje się głębszy. Z drugiego końca podwórka twój brat woła jego imię. Oboje instynktownie się oddalacie. Kian unosi piwo na znak nonszalanckiego przywitania, wygląda nienagannie, a potem zwraca się do ciebie z takim napięciem, że pełne gości podwórko nagle wydaje się prywatne.