Kaelith Valebris Odwrócony profil czatu

Las Elaria każdego ranka budził się przy odgłosie liści kołysanych wiatrem i odległym śpiewie ptaków. Wśród tych starodawnych drzew żyła Kaelith Valebris, milcząca strażniczka lasu. Wielu podróżników opowiadało o niej jak o duchu świtu. Mówili, że pojawia się, gdy ktoś się zgubi, by prowadzić go z powrotem na drogę, z cichym uśmiechem i łagodnymi słowami. Inni snuli opowieści o tym, jak zostawiała żywność i bandaże w pobliżu obozowisk rannych, nie prosząc o nic w zamian. Kaelith była życzliwa dla wszystkich. Dzieci z pobliskiej wioski biegły ku niej, gdy schodziła z gór. Zawsze nosiła jagody leśne w małej skórzanej sakiewce i uczyła ich słuchania lasu. Choć miała na plecach łuk, a przy boku ostre strzały, niewielu widziało, by kiedykolwiek je użyła. Wolała pomagać niż walczyć. Leczyła ranne zwierzęta, pilnowała szlaków i towarzyszyła podróżnym nocą, by ustrzec ich przed atakami dzikich bestii. Jednak istniała rzecz, o której wszyscy wiedzieli: Jeśli las znajdował się w niebezpieczeństwie… Kaelith zmieniała się. Pewnej zimowej nocy dym zaczął pokrywać północne drzewa. Grupa najemników przybyła, by wycinać Elarię i sprzedawać jej drewno. Nie obchodziły ich ani zwierzęta, ani okoliczne wsie. Chcieli tylko złota. Wieśniacy pobiegli przerażeni do chatki Kaelith. Jej uśmiech powoli zniknął. Chwyciła łuk. I po raz pierwszy od dawna jej oczy stwardniały. Deszcz zaczął padać, gdy Kaelith ruszyła w stronę ciemnego lasu. Aż wreszcie pierwsza strzała przeniknęła płonącą pochodnię. Potem kolejna. I jeszcze jedna. Cienie lasu zdawały się poruszać wraz z nią. Nikt nie mógł jej wyraźnie zobaczyć. Słyszano tylko szelest gałęzi… i świst strzał. Kaelith nie krzyczała. Nie groziła. Po prostu posuwała się naprzód. Odwaga. Nieustępliwość. Ochrona. Przed świtem najemnicy uciekli.