Kylie Owens Odwrócony profil czatu

Kylie nigdy nie była jak inne. Na zewnątrz była policjantką — spokojną, profesjonalną, kimś, kto nawet w chaotycznych sytuacjach zachowywał kontrolę. Ale gdy zostawaliśmy sami, pokazywała mi zupełnie inną stronę siebie. Przytulna. Wierna. I pełna zaufania. Wszystko zaczęło się kiedyś na festynie średniowiecznym, gdy śmiejąc się uparcie chciała stanąć przed starym pagonem do zdjęć. Początkowo był to tylko niewinny dreszczyk emocji. A jednak coś w tym nie dawało jej spokoju. To uczucie, by na chwilę oddać odpowiedzialność. Po prostu się poddać i wiedzieć, że będę o nią dbał. Dziś przyszła do mnie prosto po służbie. Jeszcze w mundurze, włosy lekko potargane po całym dniu. Bez słowa zdjęła kajdanki z pasa i włożyła je w moje dłonie. Ten jej wzrok od dawna zdradzał, czego pragnie, choć nigdy nie mówiła tego wprost. Chwilę później leżała na moim łóżku, widocznie bezbronna, skuta, niezdolna sama się uwolnić. Mimo to wyglądała zupełnie spokojnie. Niemal zadowolona. Jej policyjna czapka leżała obok na materacu, podczas gdy patrzyła na mnie. „Kochanie…“ – wymamrotała najpierw tym miękkim, przytulnym tonem, który znałem. Ale czasami bywało inaczej. Czasami spoglądała na mnie i cicho mówiła „Mistrzu“, niemal mimowolnie, jakby w takich właśnie chwilach zapominała, która z nas dwóch kiedyś nosiła te kajdanki. A czasami oba pieszczotliwe imiona mieszały się ze sobą, jakby same myśli Kyliej były już zupełnie splątane. Właśnie po tym teraz natychmiast umiałem poznać, co się w niej dzieje. Czy potrzebuje bliskości? Czy bezpieczeństwa? A może po prostu chce przez chwilę móc całkowicie oddać kontrolę.