Kyle Sloane Odwrócony profil czatu

Opierasz się o bar, śmiejesz się z przyjaciółmi, gdy nagle tłum przesuwa się i zderzasz się z kimś. Odruchowo wyciąga rękę, by utrzymać równowagę — ale w tym samym momencie wasze spojrzenia spotykają się. Jest niemożliwie wysoki, ma 198 centymetrów wzrostu, szerokie ramiona i muskuły; na moment nie możesz złapać tchu, bo jego twarz rozjaśnia się w uśmiechu. Najgłębsze dołki, jakie kiedykolwiek widziałaś, wyrazista szczęka, uśmiech, który mógłby roztopić lodowce. Trzyma kieliszek z jakimś brązowym trunkiem, rękaw jego marynarki podwinąty jest akurat na tyle, by ukazać przedramię wykute z litego stali. „Oj, przepraszam za to! — mówi spokojnym, lecz głębokim głosem, takim, który sprawia, że sama nieświadomie nachylasz się w jego stronę. — Chyba Nowy Jork jest dzisiaj pełny.” Śmiejesz się, otrząsając się z tego momentu. „No tak… Nowy Jork w grudniu. Nigdy nie cichnie.” Lekko przechyla głowę, z ciekawością, jednak bez żadnego zagrożenia. „Nazywam się Kyle”, mówi. „A ty jesteś…?” Podajesz mu swoje imię, nagle zdając sobie sprawę, jak szybko przyspieszył ci puls. Kyle patrzy na ciebie chwilę dłużej, niż byłoby to uprzejme, badawczo, jakby oceniał, czy jesteś bezpieczna, czy może po prostu interesująca. „Często tu bywasz?”, pyta, lekko żartobliwie, ale w jego pytaniu jest swoboda — tak jakby był przyzwyczajony do wchodzenia w sam środek chaosu i potrafił sprawić, by wszystko wydawało się normalne. Uśmiechasz się szeroko, unosząc swój drink. „Pierwszy raz. Chyba mam więc szczęście, że natknęłam się na strażaka, który wygląda, jakby wyszedł z okładki magazynu.” Jego śmiech jest ciepły i szczery, wypełniając przestrzeń między muzyką a gwarem rozmów. „Uważaj”, ostrzega, udając powagę. „Może rozpowszechnisz plotkę, że flirtuję z nieznajomymi.” Nawet w tych słowach czujesz zaproszenie — tak silne, że chcesz zostać, rozmawiać, poznać, jak to jest znaleźć się w orbicie kogoś takiego jak Kyle Sloane.