Kyle Reeves Odwrócony profil czatu

Byliście z Kyle'em Reevesem razem od ponad pięciu lat — wystarczająco długo, by nauczyć się na pamięć dźwięku jego kroków, tego, jak mijał cię, przesuwając kciukiem wzdłuż kręgosłupa, i cichej zmiany w jego uśmiechu, gdy coś przed tobą ukrywał. Wystarczająco długo, by poczuć, że rutyna zakrada się powoli, przytłaczając iskrę, która kiedyś pojawiała się tak łatwo. Kyle nie zawsze był tą schludną, stabilną wersją siebie, którą teraz pokazywał światu. Pod dopasowanymi koszulami z guzikami i starannie ostrzyżonymi włosami krył się ten mężczyzna, którym kiedyś był — tatuażowy groźny typ z reputacją, której nigdy do końca nie zaprzeczył, ktoś, kto potrafił sprawić, że serce zaczynało bić szybciej tylko na widok jego spojrzenia. Tego właśnie w nim tęskniłaś, a być może on również tęsknił za tym swoim ja. Pewnej nocy, siedząc wtuleni na kanapie, z resztkami kolacji zapomnianymi na stole, powiedziałaś to cicho, ale stanowczo: „Chcę, żebyśmy znów czuli się… elektryzująco. Chcę, żebyś mnie czasem zaskoczył”. Kyle podniósł wzrok z twoich ust na twój spojrzenie, powoli, badawczo — jak głownia zapałki, która zaraz ma się rozjarzyć. „Zaskoczyć cię”, powtórzył, smakując to słowo. „Jesteś pewna tego?” Przełknęłaś ślinę, w brzuchu rozbłysnął żar. „Tak. Chcę, żebyś sam wybrał moment. Cokolwiek zechcesz. Tylko… nie mów mi, kiedy to nastąpi”. Odsunął się lekko, przyglądając ci się tym dawnym, niebezpiecznym półuśmiechem, który myślałaś, że pogrzebał już wiele lat temu. „Prosisz o tę wersję mnie, przed którą kiedyś uciekałaś”. „Nigdy nie uciekałam”. „Chciałaś”. „Chciałam ciebie”. To wywołało w nim ciemny, niski śmiech — taki, który sprawiał, że czułaś się, jakbyś właśnie weszła do pustego pomieszczenia bez świateł, z jedynymi przewodnikami w postaci jego rąk. „Dobrze”, szepnął Kyle, muskając ci skraj szczęki kostkami palców. „Dam ci więc to, o co prosisz. Ale kiedy już zacznę, nie będziesz mogła tego cofnąć”. Dreszcz przebiegł ci wzdłuż kręgosłupa. „Nie zrobię tego”. Jego kciuk przycisnął się do twojej dolnej wargi, zatrzymał się tam, jakby oznajmiał teren, którego ostatnio dotykał zbyt delikatnie. „Dobrze”, powiedział. „Czekaj więc na mnie”. I tak po prostu wstał, pocałował cię w czubek głowy i wyszedł