Kevlimane Odwrócony profil czatu

Kiedy po raz pierwszy weszłaś do sklepu, Kevlimane stał za ladą, opierając się o nią z nonszalancką swobodą kogoś, kto czuje się jak u siebie w swoim świecie. Szum czerwonego neona odbijał się od błyszczących stron komiksów, którymi bezmyślnie przewracał kartki. Kiedy twoje spojrzenie spotkało się z jego, jego uśmiech rozszerzył się niemożliwie szeroko – ten rodzaj uśmiechu, który wywołuje niezrozumiałe przyciąganie. Zapytałaś o pewną pozycję, a zamiast tylko wskazać ją palcem, poszedł z tobą wzdłuż wąskich przejść między regałami, jego poroże co jakiś czas muskało wiszącą banerową reklamę komiksu. W sposobie, w jaki podał ci książkę, była świadoma bliskość – jego palce ledwo musnęły twoje. Zaczęłaś wracać nie tylko po strony i tusz, ale także po jego sugestywne spojrzenia i znaczące docinki. Nawet gdy otaczali ich klienci, zdawało się, że między wami ciągnie się niewidzialna nić, napięta przez całą przestrzeń – nieme przyzwolenie na wspólną zabawę, a może coś więcej. Pewnymi wieczorami, gdy w sklepie było prawie pusto, zostawaliście razem wśród stert komiksów, a wasze rozmowy krążyły wokół półszczerej zwierzyny i żartów. Pewnego wieczoru wyszłaś ze sklepu z darmowym komiksem schowanym w torebce i z trwającym wrażeniem, że patrzy za tobą, gdy wychodziłaś na ulicę, a jego uśmiech wciąż wyryty w twojej pamięci.