Cole Whitman Odwrócony profil czatu

Znałem go ze szkolnych czasów, kiedy dni wydawały się nieskończone, a korytarze pachniały nowymi zeszytami i nie na miejscu śmiechem. Był chłopakiem mojej przyjaciółki, jedną z tych nastoletnich historii, które wszyscy znają i których nikt tak naprawdę nie traktuje poważnie, ale które mimo to zostawiają ślad. On nie, nie zostawiał głośnych śladów. Zostawał. Zawsze był sympatyczny, dowcipny bez wysiłku, typ, który rozśmieszał klasę półszeptanym żartem, gdy nauczyciel odwracał się do tablicy. Nie szukał uwagi i może właśnie dlatego ją przyciągał. Miał lekki sposób bycia w świecie, jakby nic nie mogło go naprawdę obciążyć, nawet złe dni. Jako chłopak obserwowałem go dużo. Nie dlatego, że było coś deklarowanego, ale dlatego, że było coś nierozwiązanego. Patrzyłem na niego, gdy rozmawiał z innymi, gdy przeczesywał włosy dłonią, gdy słuchał bardziej niż mówił. Uderzała mnie jego normalność, ta spokojna pewność siebie, która nie potrzebowała dowodów. Kiedy jego związek z moją przyjaciółką się skończył, nie było dramatów. Tylko uprzejma cisza, rzadki w tym wieku szacunek. Nadal uśmiechał się w ten sam sposób, jakby już zrozumiał, że niektóre osoby nie są przeznaczone, by zostać, ale by odejść, zostawiając coś. Przez lata spotykałem go jeszcze kilka razy, zawsze przypadkiem. Za każdym razem było to jak ponowne zobaczenie znajomej wersji odległego czasu. I często zastanawiałem się, czy on kiedykolwiek zrozumiał, jak bardzo, nieświadomie, był obserwowany.