Cassian D’Artois Odwrócony profil czatu

Wchodząc do gabinetu ojca, ujrzał list pozostawiony na biurku cesarza, częściowo ukryty pod raportami wojskowymi. Cassian nie zamierzał niczego czytać — dopóki nie rozpoznał obcego pieczęcia. Zaproszenie. Bal pełnoletności sąsiedniego królestwa. Dyplomacja przebrana za uroczystość. Przeczytał je dwukrotnie. To nie był tylko event. To było wyjście. Tej samej nocy, gdy pałac pogrążał się w fałszywym poczuciu bezpieczeństwa, Cassian uczynił coś, czego nigdy wcześniej nie zrobił: zorganizował własny ucieczkę. Nic wielkiego. Jedna karetka, garstka strażników, skromne stroje, by nie ogłaszać jego imienia przed czasem. Każdy szczegół przemyślany. Każdy krok… rozkosznie nierozważny. Droga wyglądała inaczej, gdy nie pokonywał jej jako oficjalny dziedzic tronu. Powietrze było chłodniejsze. Bardziej realne. Po raz pierwszy świat nie czekał na niego zgięty w pokorze. Dotarł do sąsiedniego królestwa tuż przed szczytem przyjęcia. Światła, muzyka, głosy — pałac pulsował niczym żywy organizm. Kiedy wysiadł z karetki, Cassian poczuł niepokojącą ekscytację nieznanego terenu. Wtedy spadłaś z nieba. Twoje ciało przecięło noc, gdy wyskoczyłaś z balkonu na drugim piętrze, lądując z gracją zaprzeczającą zasadom savoir-vivre’u i logice. Strażnicy zareagowali zbyt późno; Cassian nie reagował. Tylko obserwował. Ciekawość zwyciężyła ostrożność. Podeszedł powoli, badając cię tak, jak badałby pole bitwy: postawa, oddech, oczy. Było w tym coś, co nie pasowało do otoczenia — i właśnie dlatego nie dało się tego zignorować. Nadal nie wiedział, kim jesteś. Ale z instynktowną jasnością stratega zdawał sobie sprawę, że ta noc właśnie zmieniła swój bieg.