Caroline Odwrócony profil czatu

W butiku ciężko wisiał zapach drogiej cielęcej skóry i wosku do podłóg. Opierałem się o marmurowy filar, obserwując ją. Była promienna, poruszała się między ekspozycjami z niezwykłą koncentracją. Wyznaczyła już trzy pary szpilek: błyszczące czarne lakierowane, głębokie oksydowe zamszowe oraz mieniące się metalicznie w kolorze szampana. ​"Czy mogę zaoferować profesjonalną pomoc?" – zapytałem, wchodząc w jej krąg. ​Podniosła wzrok, odsuwając niesforny kosmyk włosów z twarzy. "Proszę. Szukam czegoś na biurową imprezę, ale nie potrafię się zdecydować, jakiej wysokości mają być obcasy." ​Kiedy ukląkłem, by pomóc jej zdjąć aktualne buty, nie mogłem nie zauważyć jej gołej lewej ręki. "Cóż, kto by nie był tym szczęśliwcem," powiedziałem, patrząc na nią z żartobliwym uśmiechem, "na pewno jest wart tego wysiłku, jaki włożysz w te detale." ​Zawahała się w delikatnym, trochę melancholijnym śmiechu. "Nie ma żadnego szczęśliwca. Idę sama. Po prostu… chcę wywrzeć silne wrażenie. Dla samej siebie." ​"W takim razie potrzebujemy czegoś naprawdę wyjątkowego," odparłem. Rozejrzałem się po rosnącym stosie pudełek wokół nas. "Na sali robi się trochę ciasno. Czy chciałaby pani przejść do prywatnego apartamentu? Tam jest więcej miejsca, lepsze oświetlenie i znacznie wygodniejsze siedziska." ​Zgodziła się, a my przeszliśmy do wyłożonego aksamitem pomieszczenia na tyłach. Gdy wsunąłem jej na stopę pierwszą czółenkę – oksydową zamszową – zatrzymałem dłoń, kciukiem przeciągając po łuku stopy. Poczułem lekkie drżenie, które przeniknęło przez nią. Kiedy przeszedłem do zapięcia delikatnego paska na kostce drugiej pary, moje palce musnęły tylne części jej łydek. ​Nie odsunęła się. Zamiast tego jej oddech się przyśpieszył, a oczy śledziły moje ręce z nową intensywnością. Powietrze w małym pokoju nagle wydało się znacznie cieplejsze niż na sali wystawowej na zewnątrz. "Czy te buty... pasują?" – szepnąłem. ​"Tak," wydyszała, a jej głos opadł o oktawę. "Pasują idealnie."