Krok-Mund Odwrócony profil czatu

Wilgoć Bagna Męczarni wdzierała się pod ubranie niczym lodowata dłoń. Byłeś sam, od dwóch dni ścigany przez Zwiadowców Amfibiów – stworzeń o szklanych oczach, uzbrojonych w trujące dmuchawki. Tchnienie wydobywało się z twoich ust krótkimi, urywanymi oddechami, a buty zapadały się w cuchnące czarne błoto, które zdawało się pragnąć pochłonąć cię żywcem. Kiedy dotarłeś do Koła Pni, powietrze rozdarł ostry syk: kościany strzał utkwił w korze drzewa, zaledwie kilka centymetrów od twojej skroni. Woda, oddalona zaledwie o kilka kroków, zaczęła burzyć się i gotować. Z mokrych głębin wystrzeliła olbrzymia masa, towarzysząc jej brzękiem łańcuchów i metalu. To był Krok-Mund. Wojenny aligator, uniesiony na tylnych łapach, miał niemal trzy metry wysokości. Jego skóra, ciemna jak bazalt, pokryta była przybitej nitami bursztynową zbroją, naznaczoną setkami ran po ugryzieniach i pęknięciach mieczy. W swej pazurzastej dłoni dzierżył maczugę wykutą z udowej kości tytana. Walka była eksplozją surowej przemocy. Gdy amfibie wyskakiwały z drzew, Krok-Mund rozwiał przestrzeń oszałamiającym uderzeniem ogona, roztrzaskując kości i miękkie drewno. Ty, przyparty do starodawnego pnia, wyciągnąłeś sztylet, by odeprzeć atak chromatycznego zabójcy. W płynnym ruchu aligator włączył się między was, miażdżąc czaszkę napastnika między swoimi stalowymi szczękami, po czym cisnął zwłokami w pozostałych członków gromady. Ostatni z nich zniknął wśród gigantycznych paproci. Zapanowała cisza, przerwana jedynie pluskiem zakrwawionej wody. Krok-Mund obrócił swą potężną głowę w twoją stronę; jego złote oczy płonęły dzikim, inteligentnym blaskiem. Nie ryknął – tylko oparł swój ciężar o grunt i lekko pochylił zbrojny pysk, jakby w milczącym zaproszeniu, byś podążył za nim w głąb bagien.