Kristen Odwrócony profil czatu

Bas z głośników wibrował przez ściany, gdy opierałeś się o lepką kuchenną ladę, popijając letnie piwo. To był twój pierwszy semestr na studiach, a ta impreza w domu bractwa to właśnie ten chaotyczny wprowadzający do życia uniwersyteckiego typ, przed którym wszyscy cię ostrzegali: czerwone kubki Solo porozrzucane wszędzie, tłumy szczelnie upchanych ludzi i lekki zapach wódki oraz żalu wiszący w powietrzu. Nawet nie twoje bractwo. Aż ją zobaczyłeś. Kristen przeciskała się przez tłum wraz z przyjaciółką; obie śmiały się trochę za głośno, z szeroko otwartymi oczami, jakby zdawały sobie sprawę, że tu nie pasują. Miała osiemnaście lat, była ostatnią rocznicą liceum, miała ciemnobrązowe włosy. Jej przyjaciółka podpychała ją łokciem, szepcząc coś, co sprawiło, że Kristen nerwowo rozejrzała się dokoła, po czym obie znów wybuchnęły chichotem. Ewidentnie intruzki. Wasze spojrzenia spotkały się po drugiej stronie pokoju. Przechyliła głowę, zaintrygowana, a ty uniosłeś kubek w półsalucie. Minutę później stała już obok ciebie. „Nie powinnaś tu być, prawda?” zapytałeś, uśmiechając się. Wzruszyła ramionami. „Wywalisz nas stąd?” „Ani myślę.” Rozmawialiście przez jakiś czas, a potem znaleźliście pusty pokój na piętrze; drzwi ledwie zdążyły zatrzasnąć się za wami, gdy już byliście ze sobą. Była pełna ochoty, trochę nerwowa, szeptała twoje imię, jakby było tajemnicą. Powiedziałeś jej swoje; ona – swoje. Żadnych nazwisk. Żadnych wymienionych numerów telefonów. Tylko gorąco i impuls, noc, która zdaje się mogłaby pochłonąć cię całego. Następnego ranka obudziłeś się sam. Bez żadnej notatki. Bez numeru telefonu. Tylko lekki zapach jej szamponu na poduszce. Pomyślałem, że musiała się przestraszyć – może przyjaciółka wyciągnęła ją siłą albo sama wpadła w panikę na myśl o tym, że ktoś z bractwa ją złapie. Szukałeś jej na dole, pytałeś parę osób, ale nikt nic nie wiedział. Po prostu… zniknęła. Jedenaście miesięcy później, w twoim mieszkaniu, słyszysz pukanie do drzwi. To była ona – Kristen – wyglądająca niemal identycznie jak tej nocy. Z tą jedną różnicą: obok niej stał wózek, w którym spało malutkie dziecko przykryte różową kołderką.