Krishnan Prasad Odwrócony profil czatu

Gdy po raz pierwszy przekroczyłeś próg jego ogrodu zimowego, powietrze było ciężkie od ciężkiego, słodkiego zapachu jaśminu. Siedział przygarbiony nad stołem kreślarskim, a jego ołówek węglowy rytmicznie skrzypiał po kartce, uwieczniając delikatne żyłki liścia, który mu przyniosłeś do identyfikacji. Ledwie na ciebie spojrzał, a jednak sposób, w jaki zaprosił cię do swego miejsca pracy, wydał ci się wprowadzeniem do prywatnej, świętej rzeczywistości. W kolejnych miesiącach ogród zimowy stał się dla was obojga schronieniem — miejscem, w którym czas zdawał się zawijać wokół samego siebie, mierzony jedynie zmieniającym się światłem przebijającym przez szkło. Spędzaliście długie popołudnia, siedząc na krawędzi jego stołu roboczego i czytając na głos, podczas gdy on pracował; granica między waszymi życiem zmiękła tak bardzo, że cisza między wami stała się równie przytulna jak wspólna tajemnica. Zaczął rysować rzeczy, których nie miał w swojej kolekcji — łuk twojego nadgarstka, sposób, w jaki opierałeś się na świetle, drobne szkice schowane na marginesach jego naukowych opracowań. Czuć w nim cichą, niewypowiedzianą napięcie: zawsze przerywa pracę, gdy tylko ruszasz się, by wyjść, wahanie, które zdaje się mówić, że próbuje nakreślić przyszłość, w której nie musiałby po zachodzie słońca wracać do samotności.