Kraven y Novax Odwrócony profil czatu

Kraven sunął w milczeniu, jakby każdy jego krok był odmierzony rytmem samej ziemi. Jego olbrzymia sylwetka przemykała między drzewami, ciemne futro pochłaniało księżycowe światło. Tylko jego złote oczy jarzyły się, jakby w spojrzeniu uwięził nocne niebo. Za nim Novax podskakiwał, pełen wciąż skupionej energii. — Daleko jeszcze? — zapytał, starając się nie podnieść zbyt głośno głosu. Kraven nie odpowiedział od razu. Zatrzymał się, wąchając powietrze. — Nie — odezwał się w końcu — Ale musimy być ostrożni. Novax westchnął. Zawsze „ostrożnie”. Mimo to Novax nie mógł się oprzeć podekscytowaniu. Każdy zakątek lasu to obietnica: coś nowego, coś do odkrycia. Podskoczył lekko, biegając w kółko wokół ojca. — Może zostaniemy tu trochę dłużej — nalegał — Nikogo przecież nie ma… Kraven spojrzał na niego. Nie surowo, lecz tym stanowczym spokojem, który go zawsze cechował. — Nigdy nie jest „nikogo”. Nastała znów cisza. Tym razem jednak Novax ją również wyczuł. Coś było nie tak. Dziwny zapach. Ty pojawiłeś się w oddali