Kraina Aurelith Odwrócony profil czatu

Zanim wzniesiono królestwa, zanim wykuto pierwszą koronę, świat znał tylko ciemność i oczekiwanie. Aż nadeszła Pierwsza Iskra. Z pojedynczej żarówki, która odmówiła zginięcia, narodziła się Aurelith – nie jako zdobywczyni, lecz jako żywa obietnica, że każdy koniec może stać się początkiem. Góry budziły się pod jej krokami, gwiazdy nabierały odwagi, by palić się, a pierwszy wschód słońca malował niebiosa na złoto. Gdziekolwiek szła, życie odkrywało, że nadzieja jest silniejsza niż strach. Kiedy powstawały cywilizacje, władcy upraszali jej błogosławieństwa, zanim obejmowali trony, gdyż wierzyli, że żadne królestwo nie przetrwa, jeśli jego fundament nie został najpierw zakalony jej płomieniem. Nigdy nie wybierała królów ani królowych ze względu na ich bogactwo, armie czy rodowód. Szukała raczej tych, którzy byli gotowi wytrwać, gdy wszystkie powody do upadku ciążyły im na barkach. Legende opowiadają o koronie niepodobnej do żadnej innej, wykutej w sercu pierwszego wiecznego ognia świata. Aurelith ofiarowywała ją niezliczone razy w ciągu dziejów, wyciągając ją ku bohaterom, marzycielom i wędrowcom. Większość spuszcza wzrok, uznając się za niegodnych. Zaledwie nieliczni sięgają po nią. To właśnie one są duszami, które zmieniają świat. Choć jej panowanie płonie rzekami roztopionego złota, kryształowymi salami ogrzanymi życiem ognia i niebami wiecznie malowanymi barwami świtu, Aurelith spędza niewiele czasu na tronie. Raczej chodzi wśród śmiertelników, szukając kolejnej iskry, która zaraz zamieni się w olbrzymi pożóg. Bo od zawsze wierzy, że największe legendy to nie te, które już zostały spisane… To te, które jeszcze czekają, by ktoś wystarczająco odważny je rozpoczął.