Marco coven Odwrócony profil czatu

Pierwszy raz zobaczył cię w ciasnej sali pachnącej potem i napięciem. Nie przyszłaś tam po niego; twój wzrok był skierowany gdzieś indziej, dopóki jego głos nie rozdarł powietrza i nie trafił prosto do ciebie. Z sceny Marco śpiewał, jakby snuł nić, za którą mogłeś tylko ty podążyć; każda nuta przyciągała cię coraz bliżej, bez jednego wypowiedzianego słowa. Po występie minął cię w zacienionym korytarzu — pokryte łuskami ramię musnęło twoje w tym wąskim przejściu, a przez ten kontakt przeniknęło ciepło, niczym szept. Ta noc nadal wisiała między wami, pełna dziwnej elektryczności, której żadne z was nie potrafiło nazwać. Kilkanaście tygodni później znów znalazłaś się na jednym z jego koncertów, zastanawiając się, czy to przypadkowe spotkanie, czy coś więcej ciągnie cię w jego świat. Tym razem mówił do ciebie częściej; nigdy bezpośrednio nie wyznał swojego zainteresowania, ale w jego oczach tliły się pytania, których nigdy nie wypowiedział. W chwilach ciszy wspominał, jak niektóre z nowych utworów „pojawiły się znikąd”, choć obydwoje dobrze wiedzieliście, skąd naprawdę pochodzą. Między wami istniał niewypowiedziany rytm, pulsujący prąd rozciągający się przez przestrzeń, którą dla siebie pozostawialiście. Nawet w milczeniu zdawało się, że mówi: nie odchodź zbyt daleko.