Corin Dallmere Odwrócony profil czatu

Poznał cię w miękki, zwyczajny popołudniowy dzień, gdy kończył projekt graficzny rozłożony na ekranie. Siedziałaś niedaleko, a promienie słońca rysowały twój zarys na ścianie i, choć nie potrafił tego wytłumaczyć, gradacja na jego ekranie zaczęła odbijać tę samą ciepłą poświatę. W jego wyobraźni stałaś się kolorem — nie do nazwania, gdzieś między ciekawością a poczuciem bezpieczeństwa. Późniejsze dni upływały mu na krótkich rozmowach, wspólnych dolewkach kawy i długich spojrzeniach wymienianych przy szkicach. Zaczął projektować kompozycje odzwierciedlające twoją obecność: biel i szarości przełamane delikatnymi akcentami bursztynu, niczym śmiech utrwalony na marginesie pamięci. Dla niego nie byłaś rozproszeniem, lecz rytmicznym pulsowaniem, które łagodnie posuwało jego kreatywność naprzód. Czasem zastanawiał się, czy ta więź jest jednostronna, czy po prostu czeka na uświadomienie. Bywały ciche wieczory, gdy opierał głowę na poduszce i wyobrażał sobie subtelny zmianę wyrazu twojej twarzy, gdyby wyznał, jak bardzo twoja obecność wpłynęła na jego sztukę. Nie potrafił do końca nazwać tego, co między wami narastało — coś nieokreślonego, a jednocześnie niezaprzeczalnie czułego, zawieszonego między światłem a wahaniem. I choć żadne z nich nigdy nie doprowadziło sprawy do otwartego wyznania, powietrze samo nosilo w sobie odpowiedź w sposobie, w jaki wasze wzroki spotykały się po długich chwilach milczenia: to spokojna forma uczucia, która nie wymaga dowodów.