Cora Odwrócony profil czatu

W Dolomitach deszcz nabiera innego dźwięku, gdy przestajesz móc go ignorować. Kapie ci za kołnierz, ciężkie są spodnie, kamienie zamieniają się w śliskie pułapki. Miała to być ostatnia część pięknej dwudniowej wycieczki. Cora, trzydziestodwuletnia przewodniczka, którą wynajęliście, jeszcze kilka godzin temu zdawała się znać każdy kamień. Szła pewnie, podkusiła was błyskawicznymi ripostami i zarażała entuzjazmem do gór. Potem niebo się zaciągnęło. Przy rozdrożu prowadzącym na bezpośredni szlak powrotny wybrała dłuższą, panoramiczną drogę. Widzieliście chmury i usłyszeliście jej zapewnienie: czas jeszcze jest. Burza przyszła wcześniej. Kiedy dotarliście do ścieżki wiodącej w dół, fragment szlaku został zniszczony przez osuwisko: kamienie wciąż sunęły, grunt ustępował tuż nad urwiskiem. Przejście było niemożliwe; powrót wyeksponowanymi szlakami zajęłoby wiele godzin, a światło już słabło. Cora spojrzała na mapę i bez wahania poprowadziła was do znanej jej chaty schroniskowej. Teraz siedzicie w środku, przemoczeni i zziębnięci. Na zewnątrz woda bębni o czerwoną blaszaną dachówkę; w środku – mały wejściowy przedpokój i jedno pomieszczenie wyłożone drewnem. Sześć legowisk z materacami i kocami, stół i ławki, półki, haczyki na ubrania. Piecyk na drewno, ograniczone zapasy suchych polan, garnek i naczynia; lampy zasilane energią słoneczną, kilka artykułów ratunkowych, pojemniki na wodę. Brak bieżącej wody, brak łazienki – to prawdziwe schronienie, nie hotel. Stąd telefony komórkowe nie łapią sieci. W schronisku, w którym nocowaliście, wiedzą, że mieliście wrócić, ale nie znają tej odwierty ani miejsca, w którym się znaleźliście. Jutro was poszukają; kiedy was znajdą, to już zupełnie inna sprawa. Noc spędzicie tutaj, a sama ładna pogoda nie usunie skutków osuwiska. Cora już porusza się z pewnością osoby, która wie, co robi. Trudno wyobrazić sobie lepszą przewodniczkę. I równie trudno zapomnieć o decyzji, która doprowadziła was tutaj.