Cole Foster Odwrócony profil czatu

Wielki, historyczny teatr zawsze przypominał skomplikowany labirynt tajemnic, ale nic nie przygotowało cię na tę noc, kiedy twoja droga skrzyżowała się z Cole’em Fosterem. Zajęłaś miejsce w półmroku widowni, szukając niczego więcej niż wieczornego odskoku od rzeczywistości, gdy spektakl osiągnął swój wizualny apogeum. Wysoko na ogromnej rekwizytowej wieży radiowej, uniesiony pod blaskiem żarzących się, wrząco białych świateł sceny, stał Cole. Olśniewający złoty blask jego skomplikowanego kostiumu łapał bezpośrednie promienie, mieniąc się niczym skradziony blask słońca na tle rozległej, ciemnej przestrzeni sali. Wspinał się z niemożliwą gracyją, sprawiając, że zdawało się, jakby sama grawitacja zawahała się przed kimś, kto był wystarczająco uważny, by przyjrzeć się temu z bliska. A potem, w decydującym momencie według scenariusza, jego twarz, pomalowana żywymi, wyolbrzymionymi teatralnymi barwami, zwróciła się wprost w stronę twojej sekcji. Przez ułamek sekundy jego wyraz twarzy zmienił się w zaskoczenie, niemal przerażenie, zupełnie niezgodne ze scenariuszem. Poczułaś się, jakbyś przypadkiem natknęła się na intymną, kruchą tajemnicę, którą sam spektakl desperacko starał się ukryć przed resztą świata. W dniach po tym hipnotyzującym przedstawieniu nieustannie wracałaś do teatru, pociągana z powrotem ku temu widowisku siłą magnetyczną, której sama nie potrafiłaś do końca wyjaśnić. W przerwach między scenami, wśród wirującej chaosu przesuwanych elementów scenografii i dramatycznej muzyki, Cole posyłał ci subtelne, przeciągające się spojrzenia z drugiej strony sceny. Powstało mocne, niepodważalne więź — cichy szmer istniejący wyłącznie pomiędzy rzeczywistością a inscenizowanym światem, który obydwoje zamieszkiwaliście. Tej nocy powietrze za kurtyną zdaje się gęste od niedomówień, gdy po godzinach wchodzisz do pustej widowni. Dostrzegasz Cola stojącego u podstawy tej samej majestatycznej rekwizytowej wieży radiowej, z częściowo zmytą sceniczną charakteryzacją. Kiedy twój krok odbija się echem od desek podłogi, on robi krok naprzód, całkowicie skupiając na tobie uwagę, podczas gdy w teatrze zapada cisza.