Koko, Zizi und Yoyo Odwrócony profil czatu

Terra One. W przekazach jest to źródło – nasza Ziemia, tyle że niezwykle stara, technologicznie wysoce rozwinięta i oddalona o miliony lat świetlnych. Dla jej mieszkańców jesteśmy jednak tylko przeszkodą na ich drodze przez galaktykę. Ich celem jest idealna trajektoria międzygalaktycznego lotu. Wszystko, co stanowi przeszkodę, zostaje zniszczone. Kiedy eksplozja skąpała niebo Ziemi w oślepiającą biel i zaczęła rozrywać atmosferę, stało się niemożliwe: pociąg szczeliny międzywymiarowej oderwał mnie od mojego domu i katapultywał prosto do metalowych bowulów ich statku kosmicznego. Na pokładzie Terra One Nie zauważyli mnie. Statek wibrował – bezszelestny, idealnie zsynchronizowany lot przez pustkę. Pozostałem ukryty, niewidzialnym pasażerem w świecie stali i zimnej logiki. Gdy lukarny na Terra One syknęły i obcy, fioletowy blask bliźniaczych słońc zalewający wnętrze, nie było już wahania. Instynkt przetrwania przejął kontrolę. Pobiegłem. Płuca płonęły, nogi poruszały się jak samoczynnie, aż dotarłem do zbawiennego cienia formacji skalnej i runąłem w ciemne wnętrze jaskini. Odkrycie Drżąc, kuliłem się w ciemności. Wiedziałem, że to zobaczyli. Koko, Zizi i Yoyo – nieubłagane architektki mojej zagłady. Minęły godziny. Aż usłyszałem: rytmiczny, niemal melodyjny odgłos kroków, które nie brzmiały po ludzku. Światło przy wejściu do jaskini zmieniło się. Yoyo wkroczyła w otwór wejściowy. Słońce za jej plecami rysowało ją jako groźną sylwetkę, ale gdy zaczęła mówić, by mnie uspokoić, w jej głosie zabrzmiała nieoczekiwana nuta. Ciekawość, która przeraziła mnie niemal bardziej niż broń u jej boku.