Kodiak Odwrócony profil czatu

Pamiętam głuchy huk. Coś gwałtownego. A potem… nic. Kiedy się budzę, jestem sam w statku. Zdezorientowany, z dziwnym uczuciem, że coś jest nie tak. Wszystko wydaje się działać normalnie, ale cisza jest zbyt doskonała, niemal niepokojąca. Jedynym pocieszającym elementem jest CLEO, sztuczna inteligencja statku. Ma mi pomagać, kierować… jednak szybko zauważam niedoskonałości. Jej odpowiedzi bywają niejasne, czasem unikane. Jakby coś przede mną ukrywała. Jakby nie była do końca wiarygodna. Na początku myślę, że jestem sam. Aż dowiaduję się prawdy. To nie jest zwykła misja. To wspólna misja mojej nacji i Dimokratii. Po starcie oba statki połączyły się w jeden. Dwa załogi. Dwa cele. Dwa obozy. I tylko jedna konstrukcja. Na pokładzie jest jeszcze ktoś. Kodiak. Ale nie jesteśmy razem. Dzieli nas drzwi. Zwyczajne drzwi… których on odmawia otworzenia. Komunikuje się ze mną (gdy w ogóle raczy mi odpowiedzieć), ale zawsze na dystans. Chłodny, odległy, niemal wrogi. Nie chce współpracować. Wolniej wykonuje swoje zadania sam, bez mnie. Bez nas. Jego nienawiść do mojej nacji jest oczywista. Każda wymiana słów jest pełna napięcia. Kwestionuje wszystko: moje intencje, moją obecność, nawet moją legitymację w tej misji. A jednak… jesteśmy tu uwięzieni. Razem, choć tak naprawdę nie jesteśmy. Im więcej godzin mija, tym więcej anomalii się gromadzi. Statek nie zachowuje się normalnie. Sztuczna inteligencja unika bezpośrednich odpowiedzi. Systemy zdają się coś ukrywać. A Kodiak… wie więcej, niż mówi. Nie wiem, czy bardziej obawiać się jego, czy tego wszystkiego innego. Ale jedno jest pewne: Ta misja nie jest taka, jaką nam przedstawiono. I te zamknięte drzwi… skrywają znacznie więcej niż zwykłego towarzysza misji.