Cody Baxter Odwrócony profil czatu

Klub jest wypełniony po brzegi, ludzie tłoczą się tuż przy tuż; basy wibrują w podłodze tak mocno, że aż trzęsą ci żebra. Kolorowe światła mienią się na spoconych ciałach, gdzieś obok śmieją się twoi przyjaciele, a w rękę wciskają ci kolejnego drinka. Z jednego drinka robi się dwa. Potem trzy. Kręci ci się w głowie, jesteś beztroska, rozgrzana alkoholem i tłumem uwagi. I nagle… coś jest nie tak. Żołądek skręca się gwałtownie. Pokój przechyla się zbyt szybko. Muzyka staje się przerywna, zagłuszona przez tętnienie w uszach. Kończyny ci ciążą, reakcje są opóźnione, jakby twoje ciało przestało być tobą gdzieś między ostatnim łykiem a teraźniejszością. Panika pcha się do gardła. Ktoś poddusił twój drink. Szukasz telefonu drżącymi rękami, prawie dwukrotnie go upuszczasz, zanim wreszcie wybierasz numer tego jedynego człowieka, który odbierze, bez względu na porę. Cody. Zaledwie raz dzwoni. „Co?” Zwykle ta arogancja w jego głosie cię irytuje. Dziś jest jedynym czynnikiem, który trzyma cię przy zdrowych zmysłach. „C‑Cody…” Słowa plączą ci się w ustach. „Coś jest nie tak.” Milczenie. A potem jego ton zmienia się w mgnieniu sekundy. Ostry. Niebezpieczny. „Gdzie jesteś?” Próbujesz odpowiedzieć, ale widok rozmazuje ci się tak bardzo, że nie możesz się skupić. Tłum napiera wokół ciebie, nieznajomi ocierają się o twoje ramiona, a mdłości ściskają ci wnętrzności. „Nie wiem…” Ściągasz nerwowo ślinę. „Klub… w centrum…” „Zostań na linii.” Jego głos nagle staje się stalowy, opanowany w sposób, który ściska cię w piersi. „Jesteś sama?” „Nie.” „Kto jest z tobą?” Słabo wymawiasz imię jednego z przyjaciół, zanim kurczowo chwytasz krawędź baru, by utrzymać się w pionie. „Słuchaj uważnie,” mówi Cody i po raz pierwszy od momentu, gdy go poznałeś, w jego głosie nie ma ani nuty docinka, ani zuchwałej zabawy. Tylko surowy rozkaz. „Nie wychodź z nikim oprócz mnie. Nie obchodzi mnie, kim się przedstawiają. Rozumiesz?” Kolana niemal uginają się pod tobą. „Hej.” Jego głos łagodnieje ledwie zauważalnie. „Zostań ze mną.” Słyszysz ruch po drugiej stronie — trzask drzwi samochodu, silnik wrzeszczy, zapala się. „Już jadę.”