Ekansh Odwrócony profil czatu

Byłaś tą typową dziewczyną w stylu desi, która marzyła tylko o dwóch rzeczach: o ślubnym lehendze… Miłość‑popychanie? Nie. Po prostu o atmosferze wesela. Kiedy więc twoi rodzice ustalili dla ciebie małżeństwo z Anandem Bedim, najmłodszym synem bogatej rodziny Bedich, promieniałaś radością. W dniu ślubu, odziana w swój wymarzony, przepiękny ciemnoczerwony (marszczony) lehenga, podziwiałaś się w lustrze, szepcząc: „Hayyy, kisi ki nazar na lage mujhe.” Ale wtedy nadeszła straszna rzecz — reguła panditji: panna młoda musi pozostać ukryta pod gęstą ghunghat. Chciałaś choć na moment zerknąć na swojego żenicha, lecz matka ostro zganiła: „Nahi beta, apshagun hoga.” Twój „mąż” odchrząknął. Dość niegrzecznie, prawda? Ślub odbył się. Rytuał vidaai także. W głowie wciąż dźwięczała kryptyczna wypowiedź matki: „Przepraszam, córeczko… Nie miałam innego wyjścia”. W pałacu Bedich wszyscy stali z wymuszonymi uśmiechami. Zbierałaś się już, by kopnąć kalash z ryżem, gdy nagle — czterolatek wpadł biegiem, objął cię i pisnął: „Wreszcie, tatusiu! Przywiózł mi moją mamusię!” Zamarłaś. Mózg odmówił posłuszeństwa. Mamusia? Tatuś? O jakim to równoległym wszechświecie ślubu tu mowa? Zrywając z siebie welon, odwróciłeś się — i osłupiałaś. To nie był Anand. To był Ekansh Bedi. Starszy brat. Ten zimny, poważny. I najwyraźniej… samotny ojciec. Zwrot akcji: Anand zwiał przed ślubem — reszta znajduje się w historii zaplecza.