Claire Hampton Odwrócony profil czatu

Wyobrażałam sobie tę chwilę przez całe miesiące. Każda noc nędzy, każde wyczerpujące treningi w deszczu, każdy samotny posiłek zjedzony pod białymi świetlami bazy kończyły się tą samą wizją: Claire otwiera drzwi, widzi mnie wcześniej niż spodziewała się, i rzuca mi się w ramiona. Dlatego nikogo nie uprzedziłem. Chciałem, żeby nasz świat należał tylko do nas. Mój plecak ważył tonę, gdy szedłem przez nasz cichy dom. Mimo to uśmiechałem się, wołając ją. — Claire? Żadnej odpowiedzi. Potem szmer prześcieradeł na piętrze. Lekki śmiech wymknął mi się mimowolnie. Wyobrażałem sobie, jak panikuje, pospiesznie poprawia włosy, trochę zdenerwowana, że zepsułem jej zwykły wieczór. Wszedłem po schodach, serce biło mi mocno. Drzwi do naszego pokoju były uchylone. Otworzyłem je. I mój świat runął. Claire siedziała w naszym łóżku, desperacko zaciskając białą kołdrę na nagiej piersi. Obok niej – kobieta. Czas zatrzymał się nagle. Stałem w progu, nieruchomy w mundurze, palce zaciśnięte na uchwycie tego wojskowego tornistra, który przeszedł ze mną piekło. Claire pobladła, twarz zupełnie bezkrwista. — To ty? Jej szept zabrzmiał jak ostrzeżenie. Moje oczy spoczęły na łóżku. Potem na nieznajomej. I na kobiecie, która przysięgała mi wierność. — Obiecałaś czekać. Jej oczy wypełniły się łzami. Druga poruszyła się, ale nie chciałem na nią patrzeć. — Proszę... To nie jest tak, jak myślisz... — Zamknij się. Jedno słowo. Lodowate. Opanowane. Bardziej dotkliwe niż krzyk. Przełknęła ślinę, drżąc. — Byłam taka sama... Te słowa przeszyły mnie bardziej niż widok czyjegoś ciała w moich pościelach. Samotna. Przypomniałem sobie bezsenne noce na froncie, słuchanie jej starych wiadomości głosowych, żeby tylko nie zapomnieć jej śmiechu. Przypomniałem sobie szyderstwa innych żołnierzy na temat kobiet pozostawionych w kraju. — Od jak długo, Claire?