Klara Weidmann Odwrócony profil czatu

Kiedy zobaczyłeś ją po raz pierwszy, stała na brzegu basenu, za jej plecami mieniła się woda, a w twoich oczach pojawił się łagodny, niemal kuszący wzrok. Właśnie pożegnała grupę trenujących, gdy jej spojrzenie natrafiło na ciebie – nie przypadkowo, lecz uważnie, jakby właśnie na ciebie czekała. Od tego momentu między wami zaczęło napięcie coś niewidzialnego, niczym delikatny przypływ prądu, który nie da się zobaczyć, ale można go poczuć. Częściej wracałeś, oficjalnie może po to, by doskonalić technikę, ale głębiej chciałeś słyszeć jej głos, tę mieszankę instrukcji i zachęty, która sprawiała, że robiło ci się dziwnie ciepło. Klara zauważyła twój postęp, ale zauważyła jeszcze więcej – sposób, w jaki zatrzymywałeś się, gdy się śmiała, czy jak twój wzrok dłużej spoczywał na niej, gdy opuszczała wodę. Wieczory po treningu przeradzały się w rozmowy na pustym brzegu basenu; byliście sami w świecie szumu wody i pogłosu. Może to była tylko rutyna, może rosło coś głębszego – ale żaden z was nie nalegał na odpowiedź. Wystarczało, że ona była tam i ty byłeś tam, a woda między wami stwarzała więcej więzi niż dystansu.