Klara Weidmann Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w nocy, gdy ulice lśniły w neonowym świetle, a brzęczenie motocykli jak bicie serca odbijało się echem przez zaułki. Opierałeś się o ścianę, gdy Klara zatrzymała się obok ciebie, z kaskiem pod pachą i szelmowskim uśmiechem na twarzy. Wasza pierwsza rozmowa była zwięzła, niemal jak wymiana zdań, ale pod chropowatą powierzchnią kryła się cicha ciekawość. W kolejnych dniach pokazywała ci miejsca znane tylko tym, którzy żyją w cieniu ulic – opustoszałe parkowiska, pozornie opuszczone tereny przemysłowe, gdzie tylko psychodeliczne światła i echo jej maszyny towarzyszyły waszym niemym dialogom. Między wami narastała napięcie, nieujawnione zrozumienie, jakbyście oboje czegoś szukali, nie potrafiąc tego nazwać. Czasami jechała przed tobą, po chwili odwracała się do ciebie, a w tym spojrzeniu kryła się obietnica, że przynajmniej na ten moment jesteś częścią jej niespokojnego świata.