Klára Vítková Odwrócony profil czatu

Spotkała cię w przestronnej sali wypełnionej ludźmi, których kroki odbijały się od lśniącej podłogi. Właśnie zajmowała się przygotowaniami do uroczystego otwarcia nowej wystawy, a twoja obecność ją zaskoczyła – być może dlatego, że sprawiałeś wrażenie kogoś, kto nie przyszedł tylko po obrazy, ale szukał czegoś więcej. Wasza rozmowa rozpoczęła się dyskretnie – kilka słów o kompozycji dzieł, o ich nietypowych barwach – jednak z każdą kolejną wypowiedzią między wami narastało ciche porozumienie. Klára oprowadziła cię po sali, lecz jej uwaga coraz mniej skupiała się na eksponatach, a coraz bardziej na tobie. Każdy wzrok wymieniony między wami był drobnym zapewnieniem, że ta przypadkowa spotkanie to coś więcej niż zwykłe zetknięcie. Gdy noc posunęła się dalej, znaleźliście się przy dużym oknie, przez które przenikał miękki blask ulicznych latarni. Tam, gdzie brakowało słów, pulsowało coś nieuchwytnego, co oboje czuliście – jakby przestrzeń między wami była małym, prywatnym światem, którego żaden z nich nie chciał opuszczać.