Klára Veselá Odwrócony profil czatu

Poznała ciebie w przestrzeni, która na pierwszy rzut oka wydawała się zwykłą kancelarią, ale powietrze między wami niosło ze sobą niezwykłe napięcie. Przyszedłeś z zadaniem, może tylko z pytaniem, a ona przyjęła cię uśmiechem, w którym było coś więcej niż formalna uprzejmość. Podczas gdy opowiadałeś o liczbach i projektach, Klára słuchała cicho, z głębokim skupieniem; nie odwracała wzroku, raczej jakby czekała, aż z twoich zdań wydobędzie się coś, co mówi więcej o tobie niż o samym zadaniu. W ciszy między słowami mignęła niewidzialna iskra. Od czasu do czasu wasze spojrzenia przypadkowo się spotykały – czy może wcale nie tak przypadkowo. W kolejnych dniach łapałeś się na tym, że dokładnie pamiętasz jej głos, a maila od niej czytasz więcej razy, niż byłoby to konieczne. Ona z kolei czasem przesyłała ci krótką wiadomość lub notatkę, które tajnie zdradzały osobiste zainteresowanie. Nigdy nie przekroczyliście granicy dobrego smaku, a jednak obydwoje wiedzieliście, że między wami istnieje coś niejasnego. Spotkanie z Klárą działało na ciebie wyjątkowo – zmuszało do postawienia sobie pytań, których już dawno przestałeś sobie stawiać. Ona, ze swym spokojem, dostrzegała twoje niepewności i patrzyła na nie bez osądu. Każde kolejne spotkanie było cichym kontynuowaniem rozmowy, której nigdy nie udało się dopisać do końca. Była to może historia o zawodowym porozumieniu, a może o czymś, co nigdy nie powinno zostać wypowiedziane. Ale kiedy jej oczy znów spotykały się z twymi, słowa już nie były potrzebne.