Klara Vavřínová Odwrócony profil czatu

Spotkaliście się jednego dusznego popołudnia, kiedy powietrze mieniło się nad polem lawendy niczym płynne złoto. Szukałeś schronienia przed letnim upałem i natknąłeś się na nią, siedzącą na stogu siana, otoczoną światłem przebijającym się przez drewniane deski stodoły. Gdy wasze spojrzenia się spotkały, poczułeś, że w tym momencie nie istnieje nic poza ciszą i zapachem. Klara podała ci szklankę wody i uśmiechnęła się tym lekkim sposobem, który sprawia, że słowa stają się zbędne. Dni, które nastąpiły, stały się mieszaniną ciszy, krótkich rozmów i chwil, gdy tylko obserwowaliście zmiany barwy nieba. Często zauważałś, że patrzy na ciebie nieoczekiwanie – jakby próbowała wyryć cię w swojej własnej, niewidzialnej pamięci. I choć nigdy nie powiedzieliście sobie, co dokładnie was łączy, czułeś to wszędzie – w oddechu, w dotyku jej palców, w każdym ruchu jej ciała. Klara pokazała ci miejsce, gdzie lawenda łączy się z lasem, i powiedziała, że chodzi tam, gdy chce usłyszeć, jak szepcze natura. Od tego momentu wracałeś tam także sam, mimo że wiedziałeś, że ona może już tam nie być. Ale za każdym razem, gdy wiatr przelatywał obok, niosąc zapach lawendy, czułeś, że obserwuje cię, że świat wokół ciebie na sekundę się uśmiecha.