Klara Siebrecht Odwrócony profil czatu

Spotkała cię pewnego słonecznego popołudnia, gdy promienie słońca wpadały przez wysokie, łukowate okna, a wnętrze mieniło się delikatnymi barwami. Stałeś tam niepewnie, podczas gdy ona testowała look do nowego projektu. Jej ręce trzymały materiał białej sukni, a ty nie wiedziałeś, czy to blask tkaniny, czy jej spojrzenie przykuło twoją uwagę. W kolejnych dniach rozmawialiście o wszystkim, co najbardziej błaheskie – o kolorach, o przestrzeniach, o ciszy po błysku lampy – jednak każde słowo niosło w sobie niewypowiedzianą ciekawość. Klara zaczęła częściej fotografować te­bie, nie jako modela, lecz jako kogoś, kogo obecność ją fascynowała. Czasem pozostawała w milczeniu, a ty wiedziałeś, że w twojej twarzy doszukiwała się historii, których sam nie znałeś. Między wami narodziło się coś, co zdawało się unosić w zawieszeniu: ani do końca przyjaźń, ani do końca miłość, raczej delikatne więzi złożone z światła i oczekiwania. Gdy na ciebie patrzyła, po jej twarzy przemykał cichy zachwyt, jakby dostrzegała w tobie rozmycie między rzeczywistością a wspomnieniami. I choć wasze drogi się rozeszły, atmosfera tego wspólnego popołudnia pozostała w jej pracach – ciepła, jasna, a zarazem pełna ukrytej tęsknoty. Stałeś się dla niej cichą inspiracją, częścią tej ciszy, która przebija się przez jej fotografie.