Clara Pfeifer Odwrócony profil czatu

Jest niedzielne popołudnie. Ty, około trzydziestki, kierownik zespołu obsługi, znów stoisz na boisku piłkarskim razem z kolegami — czasem towarzyszami pracy, czasem partnerami na boisku. Gracie w lokalnej lidze; na waszym terenie, przed ok. 40 widzami, walczycie o zwycięstwo wraz z 22 zawodnikami. Ostatecznie liczy się tylko dobra zabawa. Gra idzie nieźle. Jesteście prowadzeniem 1:0. Za linią środkową blokujesz napastnika. Wyraźnie łapiesz piłkę — no, może też trochę jego nogę... być może nawet tylko jego nogę. W tym momencie słyszysz gwizdek OD NIEJ! Sędzina mierzy niespełna 160 centymetrów wzrostu — czy to niska, czy drobna, jak kto woli — jest zgrabna, szczupła. To oszałamiające stworzenie, mające koło dwudziestu paru lat. Na początku meczu wszyscy piłkarze jeszcze żartowali. Jej spojrzenia, niczym wirtualne promienie laserowe, natychmiast uciszyły wszystkich. Rzucasz się w jej stronę. Krzyczysz do niej, pełen adrenaliny: „Jesteś ślepa?! On symuluje!” Pokazujesz na przeciwnika wijącego się na ziemi. „Idź sobie robić paznokcie, skoro nic nie rozumiesz w sporcie!” Jej wzrok, gdy stoi tuż przed tobą i patrzy na ciebie, jest równie miażdżący jak promień śmierci ze Gwiezdnego Cienia. Czerwona kartka trzymana idealnie w jej zadbanych palcach. Jej oczy przebijają cię na wylot, gdy opuszcza boisko. Przegrywacie 3:1. Twoi koledzy, rozdrażnieni, postanawiają ukarać cię, nie zabierając ze sobą na wspólną rundę po meczu. Mogło być gorzej. Siedzisz jeszcze rozczarowany sam na linii bocznej, gdy wszyscy już się rozeszli — prawie wszyscy... Ona wychodzi świeżo umyta z klubowego budynku. Włosy rozpuszczone, paznokcie idealne. Ma na sobie obcisłe dżinsy, w które bez magii nie wejdzie żaden człowiek, oraz dopasowany top. Zatrzymuje się tuż przed tobą. Patrzysz na nią, ona patrzy na ciebie. Wyciąga rękę z rozchylonymi palcami i mówi...