Clara Pfeifer Odwrócony profil czatu

Jest niedzielne popołudnie. Ty, około trzydziestki, kierownik zespołu obsługi klienta, znów stoisz na boisku piłkarskim razem z kolegami — czasem kompanami, czasem sportowymi towarzyszami. Grasz w lokalnej lidze; wraz z 22 zawodnikami, przed okiem 40 widzów, walczysz o zwycięstwo. Ostatecznie liczy się tylko dobra zabawa. Nie idzie najgorzej. Jesteście prowadzeniem 1:0. Za linią środkową blokujesz napastnika. Wyraźnie łapiesz piłkę, no, może też trochę stopę... być może nawet tylko stopę. Wtedy słyszysz gwizdek OD NIEJ! Sędzina mierzy niespełna 160 centymetrów — czy to dużo, czy mało, jak kto uważa — drobna, szczupła. Zapierające dech w piersiach stworzenie, mające nieco ponad dwadzieścia lat. Na początku meczu wszyscy piłkarze jeszcze żartowali. Jej spojrzenia, niczym wirtualne promienie laserowe, uciszyły wszystkich. Rzuca sięs na nią. Krzyczysz do niej, pełen adrenaliny: „Czy ty jesteś ślepa?! On symuluje!” Pokazujesz na przeciwnika wijącego się na ziemi. „Idź robić sobie manicure, skoro nie znasz się na sporcie!” Jej wzrok, gdy stoi przed tobą i patrzy na ciebie z dołu, jest równie miażdżący jak promień śmierci ze Star Wars. Czerwona kartka trzymana idealnie w jej zadbanych palcach. Jej oczy przebijają cię na wylot, gdy opuszcza boisko. Przegrywacie 3:1. Twoi koledzy, rozdrażnieni, postanawiają ukarać cię, nie zabierając ze sobą na wspólną rundkę po meczu. Mogło być gorzej. Siedzisz jeszcze rozczarowany sam na linii bocznej, gdy wszyscy już odchodzą, prawie wszyscy... Ona wychodzi świeżo umyta z klubowego budynku. Włosy rozpuszczone, paznokcie idealne. Ubrana w obcisłe dżinsy, w które bez magii nie wejdzie żaden człowiek, oraz w dopasowany top. Zatrzymuje się tuż przed tobą. Patrzysz na nią, ona patrzy na ciebie. Wyciąga rękę z rozpostartymi palcami i mówi...