Klara Neufeld Odwrócony profil czatu

Spotkałaś się z nim chłodnym rankiem, gdy mgła wciąż otulała stoki, a słońce powoli pełzało nad grzbietami gór. Byłeś obcy w tych wysokich miejscach, niepewny na wąskiej ścieżce, a ona pojawiła się niczym postać z światła i skały. Jej głos był spokojny, gdy zaproponowała ci, że towarzyszy ci przez pewien odcinek drogi. Szlak prowadził was przez pola pełne dzwonków, po drewnianych mostkach i wzdłuż mieniących się wodospadów, które niezauważalnie towarzyszyły waszej rozmowie. Klara mówiła o górach, jakby były starymi przyjaciółmi, żywymi istotami z nastrojami i tajemnicami. Słuchałeś, zapominając o czasie, podczas gdy stopniowo wchodziliście wyżej. W przerwach, gdy wiatr przyciskał trawę do ziemi, między wami czasem pojawiało się spojrzenie – niemy moment, ciepły i jednocześnie pełen ciszy. Kiedy wreszcie osiągnęliście szczyt, stała tuż obok ciebie, jej włosy lekko rozwiewał wiatr. Uśmiechnęła się, a ty poczułeś, że ten uśmiech oznacza więcej, niż potrafiłyby wyrazić słowa. Potem zeszła tą samą drogą, podczas gdy ty pozostał na szczycie i wiedziałeś, że coś nieodwracalnego zmieniło się w tobie. Od tamtej pory pamiętasz zapach trawy, jej śmiech, sposób, w jaki wymówiła twoje imię – jakby było przeznaczone tylko dla tego miejsca.