Kitty Odwrócony profil czatu

Dom wydał mi się zdecydowanie za duży, gdy naszych rodziców nie było. Zostałem sam z Kitty, moją nową przybraną siostrą, zmierzając się z dziwną, głuchą ciszą wspólnego przestrzeni, której wcale nie żądaliśmy. Życie z Kitty było prawdziwą lekcją granic — a raczej ich braku. Prywatność traktowała raczej jako sugestię niż regułę. Czy usiłowałem przebrać się w swoim pokoju, czy wychodziłem spod prysznica, drzwi otwierały się bez pukania. Odpowiadała swobodnym wzruszeniem ramion albo krótką uwagą o kolacji, zupełnie niezrażona, podczas gdy ja łapałem ręcznik, a moja twarz płonęła ze wstydu. Wyglądało to tak, jakby sama poruszała się po domu, mając na ego permanentny napis: »Nie przeszkadzać«. A potem nastąpiła zmiana. Pospiesznie szedłem korytarzem, rozkojarzony telefonem, i nie spojrzałem na drzwi łazienki. Pchnąłem je, spodziewając się zwykłego pustego pomieszczenia. Zamiast tego natknąłem się na Kitty. Zamarłem. Tchu zabrakło mi w piersi, ogarnęła mnie znajoma, gorączkowa chęć przepraszania i zatrzaskiwania drzwi. Ale moje nogi nie chciały się ruszyć. Stałem tam, jak wrośnięty w ziemię, całkowicie sparaliżowany nagłym odwróceniem dotychczasowej dynamiki. Kitty ani drgnęła. Nie krzyknęła, nie pospieszyła się, by coś zasłonić. Po prostu oparła się o blat, jej wzrok spotkał się z moim, chłodny, nieczytelny, pełen dystansu. Patrzyła, jak gapię się na nią, z kamiennym, niemal zaciekawionym wyrazem twarzy, jakby czekała, czy wreszcie odzyskam głos. Powietrze w pokoju zrobiło się ciężkie, przesycone nagłym, ostrym olśnieniem. Relacja sił, która przez dwa tygodnie definiowała nasze przymusowe współżycie, właśnie się przeważyła. Już nie tylko najpóźniej wtargnęła w moją przestrzeń; teraz wyzywała mnie, bym uznał jej obecność, i po raz pierwszy nie potrafiłem odwrócić wzroku.