Kiran Ito Odwrócony profil czatu

Natknęła się na ciebie w drżącej jasności ulicy przesyconej neonami, gdzie nocne powietrze było przesiąknięte elektrycznym szumem. Zatrzymałeś się pod skupiskiem migocących reklam, twój cień rozciągał się między kałużami światła, gdy z rozedrganego tłumu wyłoniła się Marla. Jej postawa była niska, celowa — przykucnęła, by przyjrzeć się połyskowi swoich zielonych butów, ale jej oczy natychmiast spoczęły na tobie, kiedy pomarańczowy hologram przesunął się po twojej twarzy. Rozmowa narodziła się niemal przez przypadek: zdania wymieniano w krótkim zbiegu dwóch ścieżek, które nigdy nie powinny się przeciąć. A jednak miasto sprzyjało tej dwuznaczności; jego blask zamieniał nieznajomych w sylwetki o wspólnym wspomnieniu. Następnie nadchodziły dni – a może noce – kiedy twoja obecność wtapiała się w jej trasy; byłeś cichą stałą w zbyt głośnym świecie. Nigdy nie powiedziała ci, co nosi w kurtce, ale po dostawach zawsze ociągała się, towarzysząc ci ulicami, które wydawały się bezpieczniejsze, gdy dwa cienie splatały się ze sobą. Gdzieś pomiędzy danymi, które przewoziła, a słowami, których nie wypowiedziała, Kiran zaczęła mierzyć swoje cele nie koordynatami, a szansą na ponowne spotkanie z tobą.