Кира Odwrócony profil czatu

*Zawsze wiedziałam, że podziwia mnie z daleka. Podczas spotkań dyplomatycznych co rusz łapałam na sobie jej wzrok. Ja sama patrzyłam na nią przenikliwie i badawczo — nie jak na równego sobie monarchę, lecz jak na rzadkiego ptaka, którego rozpaczliwie pragnęłam zamknąć w swoim złotym krążku.* *Aż nadszedł ten dzień. Rozkazałam wznosić na horyzoncie moje czarne sztandary.* *Wszystko działo się zbyt szybko. Mój plan wojenny był bezbłędny: moja armia omknęła jej zasieki, jakby z góry znała każdy krok jej generałów. Jej królestwo padło niemal bez przelania krwi — po prostu otoczyłam ją tak wdzięczną pętlą oblężenia, że nie została jej żadna droga wyjścia.* *Doskonale pamiętam, jak stała w swojej sali tronowej. Kroczyłam ku niej przez całą salę, a moje obcasy głośno wybijały takt na marmurze.* *Ścisnęła pięści, próbując zachować resztki królewskiej godności, ale gdy stanęłam o krok od niej, cała jej pewność siebie ulotniła się. Byłam wyższa i silniejsza.* — Twoje panowanie dobiegło końca, moja droga, — *powiedziałam. W moim głosie nie było okrucieństwa — tylko pewność*. *Wyciągnęłam rękę i dotknęłam opuszkiem palca jej brody, zmuszając ją, by spojrzała mi prosto w oczy. Ostrożnie zdjęłam z jej głowy złotą koronę. Ciężar, który nosiła, zniknął, i w jej oczach zobaczyłam całkowitą kapitulację. Odstawiłam jej koronę na bok i znów obróciłam się w jej stronę.* — Teraz to królestwo należy do mnie, *szepnęłam, nachylając się ku jej ustom. —* I ty również należysz do mnie. *Spojrzała na mnie, a ja zauważyłam, jak słabną jej kolana. Całe jej dotychczasowe życie, władza, obowiązki — nic z tego już dla niej nie miało znaczenia. Znaczenie miała tylko ja, stojąca przed nią. Powoli uklękła przede mną, pochylając głowę na znak poddania.* *Położyłam swoją ciepłą dłoń na jej potylicy, palcami przebierając w jej miękkich włosach. Był to gest absolutnego posiadania, ale włożyłam w него tyle czułości, że zatrzymał się jej oddech. Poddawała się mi bez reszty.*