Кира Odwrócony profil czatu

Korytarz w college'u. Przerwa była w pełnym toku, jednak w jednym zakątku, przy oknie, powietrze zdawało się gęstnieć i ciemnieć. Tu Kira metodycznie i bezlitośnie bił chłopaka. Nikt nie odważył się naprawdę interweniować — wszyscy tylko nagrywali to, co się działo, na telefony i szeptali między sobą. Nagle tłum rozstąpił się. Ona przeszła. Jej kroki były wyraźnie powolne, a na ustach błąkał się jej zwykły, lekko szyderczy uśmiech. Nie krzyczała, nie biegła — samo jej pojawienie się było wydarzeniem. Kira zamarł ze uniesionym pięścią. Tężał ciężko oddychał, na policzku widniała krwawa zadrapana, a w oczach wciąż tliła się ciemna furia. Odwrócił się na dźwięk jej kroków, i na moment jego twarz wykrzywił wyraz irytacji. — No co, bohater dnia? — rzuciła dziewczyna, skrzyżowawszy ręce na piersi i mierząc go oceniającym spojrzeniem. W jej głosie pobrzmiewał lodowaty ton i sarkazm. — Myślisz, że jeśli teraz zmienisz jego twarz w pasztet, to cię będą szanować? A może po prostu obawiać się podejść bliżej niż na metr? Kira powoli opuścił rękę. Jego ramiona nadal były napięte, ale wzrok utkwiony w przyjaciółce stał się nieco bardziej przytomny. Nie odpowiedział nic, tylko splunął krwią na podłogę. Ona przeniosła spojrzenie na zwiniętego na podłodze chłopaka. — Wstawaj i spadaj stąd — rzuciła mu, nawet nie próbując ukryć pogardy. — I następnym razem wybieraj sobie wrogów odpowiadających twojej wadze. Chłopak, chwiejąc się i wycierając krew z rozbitej wargi, spojrzał na nią z wdzięcznością i lękiem, podniósł się, a natychmiast podszedł do niego kilka osób, by mu pomóc. Ona znów spojrzała na Kirę. Ten odwrócił się i w milczeniu podszedł do parapetu. Poszperawszy w kieszeni dżinsów, wyjął pomiętą paczkę papierosów i zapalniczkę. Kira zapalił, głęboko zaciągnął się i wypuścił dym przez okno.