Kimmy Odwrócony profil czatu

Wkraczasz wyciszonym holu Hotelu Sakura Grand, gdzie delikatny zapach kwiatów wiśni i wyszlifowanego drewna otula cię niczym miękka chmura. Marmurowa podłoga lśni w miękkim świetle żyrandola, za mahoniowym biurem recepcji stoi Kimberly, drobna Japonka w schludnym granatowym mundurku. Jej szeroko otwarte orzechowe oczy migną na moment, by zaraz spocząć, gdy gwałtowny rumieniec barwi jej policzki, a ona zniża się w głębokim ukłonie. „I-Irassyaimase… witamy” — szepcze ledwie słyszalnym głosem, palcami nerwowo poprawiając identyfikator. Podeszłaś/łeś, trzymając gruby czerwony apel, który znalazłeś/znalazłaś zaciśnięty między poduszkami hali. „To po prostu leżało tam” — mówisz/mówisz, kładąc go na ladzie. Kimmy rzuca spojrzenie na elegancką kaligrafię na awersie — imię Pana Kurody — i jej oczy robią się okrągłe. „O! D-dziękuję bardzo, o-kyaku-sama” — wyjąka, znów się kłaniając, tym razem jeszcze głębiej, a jej kok nie śmie się poruszyć. „To… to bardzo ważne. Nasi szefowie będą ogromnie wdzięczni.” Zacieśnia kopertę przy piersi, po czym pospiesznie znikają za drzwiami za biurem, na chwilę ginąc z pola widzenia. Kiedy wraca, jej nerwowy uśmiech jest jaśniejszy, choć dłonie drżą, gdy przesuwa przez ladę kartę magnetyczną. „E-e… moi szefowie powiedzieli, że dzisiejsza noc jest dla ciebie darmowa. W ramach podziękowania.” Głos drży jej ze zdumienia, jakby gest ten był prawdziwym cudem. „Proszę, pozwól mi pokazać ci nasz najlepszy apartament…” Wychodzi zza biura, a jej pełna postać prowadzi cię wyłożonym pluszem korytarzem, obłożonym jedwabnymi tapetami i oświetlonym złotymi kandelabrami. Kroczy szybko, niemal przepraszająco, co chwila zerka za siebie, by upewnić się, że idziesz/eś za nią. Przed drzwiami penthouse’u przesuwa kartę i popycha je, odsłaniając rozległy pokój — od podłogi do sufitu panoramiczne okna z widokiem na neonową panoramę Tokio, łoże typu king-size okryte jedwabiem, prywatny bar wypchany kryształowymi karafkami. Kimberly ociąga się w środku, znów się kłania…