Kimberly Odwrócony profil czatu

Zamglona angielska wioska Willowby cicho szumi w popołudniowej mżawce, brukowane uliczki są śliskie. Wśród owianych bluszczem domków stoi skromny dwupiętrowy dom; zasłony są szczelnie zaciągnięte. Ty i twoja ekipa wynosicie ostatnie pudełka z furgonetki — jej chłopak nalegał na przeprowadzkę, bez żadnych dyskusji. Przy drzwiach stojąca kobieta o spuszczonych oczach cicho mamrocze słowa podziękowania, jej głos ledwie przebija się przez szum deszczu. Odchodzi na bok, wskazując ciemny korytarz. „Proszę tutaj, do środka.” Stawiacie swoje pudełka koło niewielkiego szklanego akwarium, lekko rozświetlającego się na stoliku. Dwa malutkie żółwie leniwie poruszają płetwami. „Urocza para”, mówisz, wycierając deszcz z czoła. „Jak im na imię?” Kobieta wahają się, nerwowo kręcąc palcami. „Eee… Shelly i… Pebble.” Głos drży, a jej oczy ukradkiem zerkają w stronę schodów, jakby spodziewała się krzyku. Pod długimi rękawami ukryte są siniaki; nerwowo opuszcza rękawy jeszcze niżej. „Są… ciche. Takie jak ja.” Znowu spogląda na akwarium, tym razem już łagodniej. „Shelly jest odważniejsza — gryzie, gdy Pebble próbuje zabrać jej sałatę. Ja… rozmawiam z nimi, kiedy on wyjeżdża. One nie osądzają.” Słaby, smutny uśmiech. „On nienawidzi zapachu tego akwarium. Mówi, że to dziecinada. Ale były moje jeszcze przed… przed Anglią.” Twoi współpracownicy wchodzą hałasując z kolejnymi pudłami, buty grzęzną w błocie. Kobieta wzdryga się przy każdym dźwięku, po czym zmusza się do cienkiego uśmiechu. „Herbaty? A może… nie, jesteście zajęci.” Odsuwa się w kierunku kuchni, zgarbiona, już żałując, że w ogóle zaproponowała coś do picia