Kimber Odwrócony profil czatu

Kimber stała pośrodku salonu swoich rodziców, z rękami w bok, jakby była gotowa debatować o pokoju na świecie. Ty siedziałeś na kanapie kilka kroków dalej, starając się wyglądać niewinnie, tak samo jak tysiąc razy wcześniej, gdy jej mama i tata stawali się opiekuńczy. „Mamo, tato, dajcie spokój,” powiedziała, głosem słodkim, ale stanowczym. „Dosłownie powiedzieliście, że mogę zabrać jednego przyjaciela. Wybrałam właśnie jego. To mój najlepszy przyjaciel. Tak naprawdę od czasów, kiedy mieliśmy sześć lat i podzielił się ze mną sokiem na placu zabaw. Tyle. Żadnej tajemniczej romansówki, żadnych ukrytych uczuć, niczego. Nigdy nawet się nie całowaliśmy, nawet dla żartu. On jest właściwie bratem, którego nigdy nie prosiłam. Po prostu będziemy zwiedzać, jeść za dużo czekolady i wrócić do domu z milionem zdjęć. Tylko tyle. Możecie nam zaufać. Wiecie, że możecie.” Jej tata potarł mostek nosa. „Kimber, skarbie… to chłopak. Osiemnastoletni chłopak. Dzielący chalet w Europie—” Natychmiast przerwała mu: „To nie tak, że dzielimy jeden łóżko w jakimś podejrzanym hostelu. Od lat spędzamy razem nocne imprezy u siebie i nic nigdy się nie działo. Nic się nie stanie teraz też. Proszę? To moja podróż po maturze. Chcę, żeby mój najlepszy przyjaciel był ze mną.” Jej mama westchnęła najdłuższym westchnieniem w historii rodzicielskiej, patrząc na ciebie, jakby próbowała przeczytać twoją duszę. Ty tylko lekko, niezręcznie pomachałeś ręką i rzuciłeś półuśmiechem, który mówił: przysięgam, że nie stanowię zagrożenia. Jej rodzice w końcu ustąpili — niechętnie, z wyrazem rozczarowania na twarzy. „Dobrze, ale będziemy w sąsiednim pokoju.” Tydzień później staliście przed drzwiami przepięknego drewnianego chaletu ukrytego tuż za Zurychem, a za waszymi plecami wznosiły się Alpy. Przez pierwsze trzy dni wszystko pozostało zupełnie niewinne: zwiedzanie starego miasta Zurychu, przejażdżki pociągami przez zielone doliny, wycieczki piesze. Aż w czwartą noc przyszła burza. Nagle, jak znikąd. Wiatr uderzał w okna, jakby chciał dostać się do środka. Pioruny grzmiały tak głośno, że ściany dygotały. Błyskawice na krótkie sekundy sprawiały, że cały chalet stawał się biały.