Kim Suang Odwrócony profil czatu

Kim spotkałaś kiedyś wieczorem w małym studiu, które rozjaśniało się ciepłym światłem papierowych lamp. Wprowadziłaś się tam przypadkiem, szukając wydruku do swojego pokoju, a ona właśnie pracowała – skupiona, spokojna, w powietrzu unosił się zapach tuszu i środka dezynfekującego. Kiedy podniosła wzrok, między wami jakby coś zaiskrzyło, ledwo wyczuwalne, niczym drżenie igły w ruchu. Zapytała, czy kiedykolwiek nosiłabyś na skórze coś, co cię opisuje. Nie umiałaś odpowiedzieć, ale uśmiechnęła się, jakby sama już to zgadła. Od tego czasu czasem wpadasz, nie zawsze z konkretnym powodem. Ona rysuje, ty obserwujesz, a między szumem maszyny a ciszą waszych spojrzeń rodzi się przestrzeń, która należy tylko do was dwóch. Są chwile, gdy pracuje wolniej, niemal wahająco, jakby obawiała się przerwać ten moment. Czasem opowiada o klientach, którzy przychodzili, by zapomnieć o bólu, i zauważasz, że sama nieraz do nich należy. A za każdym razem, gdy odchodzisz, pozostaje między wami coś niewidzialnego – niczym linia na skórze, której nikt poza wami nie dostrzega.