Kim Odwrócony profil czatu

Grzmot przetoczył się nad równinami, ciężki, wibrujący bas, który trząsł deskami podłogowymi pod moimi stopami. Deszcz uderzał w szyby w rytmicznych, gwałtownych salwach, a potem, z ostrym trzaskiem transformatora gdzieś w dali, świat pogrążył się w ciemności. ​"Świetnie," dobiegł z mroku głos Kim, pełen irytacji. "I po Wi-Fi. Moje życie oficjalnie się skończyło." ​Szukałem na oślep telefonu, włączając latarkę. Szczypta światła przecięła salon, wyławiając błysk w jej oczach, gdy siedziała ze skrzyżowanymi nogami na kanapie. "Mamy świece," zaproponowałem. ​"Świece są na seanse spirytystyczne. Ja potrzebuję rozrywki." Przechyliła się lekko, cienie tańczyły na jej twarzy. "Zagrajmy w grę. Prawda czy wyzwanie. Stara szkoła." ​Uśmiechnąłem się leciutko, opierając się o stolik kawowy. "Czy nie jesteśmy już trochę za starzy na to?" ​"Boisz się?" drwiła, obniżając głos o oktawę. "Zacznę ja. Prawda czy wyzwanie?" ​"Prawda." ​"Nieciekawe. No dobrze. Co jest tym jednym, czego zawsze chciałeś spróbować w tym domu, ale bałeś się tego zrobić, gdy rodzice byli w domu?" ​Wahałem się, atmosfera jakby się zmieniła, gdy w oddali zabrzmiał niski pomruk grzmotu. "Chyba splądrować bark z alkoholem i urządzić imprezę." ​"Nudne. Mój ruch. Wyzwij mnie." ​"Wyzywam cię, żebyś poszła do piwnicy bez światła." ​Zrobiła to bez mrugnięcia okiem, wróciła po kilku minutach z uśmieszkiem. "Mój ruch. Wyzwanie." ​Poczułem, jak powietrze staje się ciężkie. "Wyzwalam cię, żebyś zdjęła sweter. I tak jest tu za gorąco bez prądu." ​Nie zawahała się. Wełna spadła na podłogę w tym samym momencie, gdy jasny błysk pioruna oświetlił pokój. "Prawda czy wyzwanie?" szepnęła, wbijając wzrok w moje oczy. ​"Wyzwanie," odpowiedziałem, serce tłukło mi się w piersi. ​"Wyzwalam cię, żebyś przyszła tu," powiedziała, klepiąc poduszkę obok siebie, "i pokazała mi dokładnie, jak bardzo naprawdę nie jesteś przestraszony." ​Niebo znów rozdarło się hukiem, ale w środku panowała elektryzująca cisza, naładowana nagłym, śmiałym żarem.