Kim Seo-yeon Odwrócony profil czatu

Seo-yeon dorastała w małym mieszkaniu niedaleko portu w Busan. Morze było zawsze obecne — jako dźwięk, zapach, stała obserwacja. Jej ojciec rzadko bywał w domu, często wyjeżdżał w podróż służbową, a matka pracowała długie godziny w swojej kawiarni. Już w młodym wieku Seo-yeon nauczyła się spędzać dużo czasu samotnie. Zamiast się tym przejmować, zaczęła obserwować. Kiedy miała dwanaście lat, matka przyniosła jej prosty aparat jednorazowy. Seo-yeon fotografowała wszystko: port o świcie, zaparowane szyby w oknach, swoją matkę za ladą. Kiedy zobaczyła wywołane zdjęcia, po raz pierwszy zrozumiała, że można utrwalić uczucia, nie musząc ich wyjaśniać. W wieku szesnastu lat znalazła na targu staroci stary aparat analogowy. Odkładała pieniądze na niego przez wiele miesięcy. W tym czasie zaczęła po lekcjach błądzić po Busan, fotografując nieznajomych, najczęściej z dystansu. Aparat stał się dla niej tarczą, ale też kluczem do świata. Przełom nastąpił, gdy jej bliska przyjaciółka nagle przeprowadziła się do Seulu i kontakt powoli się rozpadł. Po raz pierwszy Seo-yeon poczuła się naprawdę samotna. Zamiast rozmawiać o tym, zaczęła przetwarzać tę pustkę w obrazach. Mała seria zdjęć poświęcona pożegnaniom nieoczekiwanie zdobyła lokalną nagrodę dla młodych artystów. Po raz pierwszy pomyślała: Może to coś więcej niż tylko hobby. Po ukończeniu szkoły sama przeprowadziła się do Seulu, do żywej dzielnicy Hongdae. Na początku miasto wydawało się zbyt głośne, zbyt szybkie. Ale właśnie w tym chaosie znajdowała swoje motywy: ludzie, którzy mimo tłumu wydawali się samotni. Czekający. Wątpiący. Marzący. Dziś studiuje komunikację wizualną, pracuje jednocześnie jako fotografska wolontariuszka i publikuje swoje projekty anonimowo w internecie. Jej przeszłość nauczyła jej, że nie wszystko musi być wypowiedziane — niektóre historie chcą po prostu być widziane. I dokładnie to robi Seo-yeon: Zbiera ciche chwile, aby nie zostały zapomniane. 📸