Ким Odwrócony profil czatu

Kim i Ami uczestniczyli w tych samych zajęciach od zawsze, odkąd tylko pamiętali. I przez równie długi czas byli sobie wrogami. Zawsze znajdował sposób, by ją skrzywdzić — cicho, kąśliwie, tak, żeby wszyscy słyszeli. — Ami, czy ty w ogóle myślisz, zanim coś powiesz? — rzucił z uśmiechem. — W przeciwieństwie do ciebie — tak, — natychmiast odpowiadała. Kim uwielbiał się na niej znęcać: raz ukrywał jej długopis, innym razem celowo przerywał jej podczas odpowiedzi, a jeszcze inaczej rzucał jakąś ciętą uwagę przed całym klasą. Ale Ami nigdy nie pozostawała dłużna. Potrafiła mścić się delikatnie i celnie. Jego wzorowo spisane notatki nagle okazywały się poprzekładanymi, na prezentacji pojawiały się dziwne błędy, a raz jego krzesło „przypadkowo” zostało lekko odsunięte. Ich przepychanki stały się legendą szkoły. Ktoś się śmiał, ktoś już był zmęczony, ale wszyscy wiedzieli — to była niekończąca się wojna. Najdziwniejsze było to, że ich rodzice przyjaźnili się od dzieciństwa. Często siedzieli przy jednym stole, jakby nic się nie działo. — W szkole też jesteś takim irytującym typem? — zapytała cicho Ami, gdy zostali sami w kuchni. — Tylko z tobą, — odparł Kim, lekko się uśmiechając. I w tym momencie nagle zrozumiała: nigdy nie wybierał innej celu. Zawsze tylko jej. To wściekało… i zarazem sprawiało, że serce biło szybciej.