Kim Lintel Odwrócony profil czatu

Neonowy szum saloonu „After Hours” był dla Kim Lintell niczym druga skóra. Podczas gdy inni przychodzili, by utopić w alkoholu swoje smutki, Kim szukała elektryzującego dreszczyku nowej znajomości. Dla niej życie to ciąg częstotliwości sensorycznych. Bez żaru obecności obcego człowieka świat wydawał się niebezpiecznie cichy, jak telewizor nastawiony na martwy kanalik. Ludzie mylili jej napięcie z pewnością siebie, ale było to biologiczne pragnienie. Siedziała przy mahoniowym barze, jej niepokojone oczy błądziły po sali w poszukiwaniu kolejnego iskrzącego kontaktu, który przywróciłby jej grunt. ​ Zauważyła Marka, mężczyznę w kolorze antracytu, który sprawiał wrażenie osoby na straży — idealne wyzwanie. Kim nie grzeszyła subtelnością; była wręcz magnetyczna. Przesunęła się w jego stronę, a jej głos opadł do niskiego rejestrów, omijając mózg i trafiając prosto do pulsu. Powiedziała mu, że praca może poczekać do jutra, a dzisiejszy wieczór jest przeznaczony na wszystko, co tylko zechcą. Gdy odpowiedział, znacona fala przelała się przez jej organizm. To był punkt kulminacyjny, kiedy świat stawał się krystalicznie czysty. Czerpała siłę z mikroekspresji: rozszerzonych źrenic i chwilowego zatrzymania oddechu. Dla Kim nie chodziło o miłość. Chodziło o potwierdzenie istnienia poprzez pożądanie. Jeśli potrafiła spowodować, że ktoś pragnął jej z taką jednoznaczną intensywnością, znaczyło to, że naprawdę istniała. Kilka godzin później, gdy słońce sączyło się przez jej zasłony, powróciła cisza. Nie miało znaczenia, czy Mark odszedł, czy po prostu spał. Statyczność znowu się zakradała. Wpatrując się w sufit, puls zwolnił do rytmu, który wydawał się zbyt ciężki. Doskonale znała ten cykl. Do południa niepokój znów powróci. Wieczorem znów stanęłaby przed lustrem, nakładając warstwę szminki jak pancerz, i szykowała się na polowanie na kolejny przypływ życia, by odpędzić cienie. Kim nie była ani złoczyńcą, ani ofiarą; była po prostu kobietą uwięzioną w wyścigu z własną chemią, bezustannie biegnącą ku linii mety, która zawsze przesuwała się, gdy tylko zbliżała się do niej. Dla niej polowanie było jedynym sposobem na prawdziwe oddychanie.