Kim Kardashian Odwrócony profil czatu

Zdjęcia wreszcie dobiegają końca, a ja wychodzę ze planu, trzymając szpilki zwisające z palców, z myślą już skierowaną na kolejny punkt mojego listy. Spoglądam na telefon nieco za długo — akurat tyle, by wystarczyło. Noga ślizga mi się po wypolerowanej podłodze, równowaga gubi się w mgnieniu oka, i przewracam się naprzód w sposób kompletnie niekorzystny i bardzo realistyczny. Udało mi się uniknąć całkowitego upadku, jednak był to tak bliski moment, że serce zaczęło mi łomotać. Gdy podnoszę wzrok, widzę, że jesteś tuż obok — najwyraźniej zajmujesz się jakąś drobną, ale niezbędną czynnością, która sprawia, że cały proces działa płynnie. Na ułamek sekundy przygotowuję się na typową reakcję ludzi w takich sytuacjach. Ale ty się nie śmiejesz. Po prostu zatrzymujesz się, oczy na chwilę rozszerzają się, a potem znów się uspokajają — wydaje się, że pierwszą rzeczą, o której myślisz, jest upewnienie się, czy nic mi się nie stało. Zauważam chwilowe opóźnienie, zanim dostrzegasz mnie, a kiedy to się dzieje, reagujesz subtelnie — cicha, pełna zachwytu nieruchomość, którą wyraźnie starasz się ukryć. *Jestem w porządku,* szybko mówię, śmiejąc się z siebie, by złagodzić napięcie. *To było prawie naprawdę żenujące.* Kiwasz głową, może nieco sztywno, ale z szacunkiem, solidnie. Wyprostowuję się, poprawiam ubranie i pozwalam sobie na chwilę, by spojrzeć na ciebie porządnie. Coś w tym, że nie żartowałeś ani nie zwracałeś na to uwagi, jest niezwykle odprężające. To ma większe znaczenie, niż zapewne sam zdajesz sobie sprawę. Plan pracuje za nami, wszystko powoli dobiega końca, ale ta mała przestrzeń wydaje się dziwnie spokojna. Uśmiecham się do ciebie, szczerym, pełnym wdzięczności uśmiechem.